Adios companeros!

Max

Een maand en langer ging voorbij, want jij was naar Algerije vertrokken, Martin, om de ontwikkeling ter plaatse te volgen en de toekomst te helpen voorbereiden. Dagelijks wachtte ik op bericht van jou, dat maar niet kwam, omdat in Algerije de post kennelijk niet goed functioneerde. Toen vroeg Max mij - hij moest naar een congres in Engeland -zijn brieven in ontvangst te nemen en zo nodig te lezen. Er was een kaart bij van jou, Martin, in de warmste bewoordingen, en afgunst brandde als zuur in mijn keel.

Er kwam ook een brief van Miranda, waarin zij antwoordde aan Max: 'Het is waarlijk te betreuren dat Sal je geen verdere berichten verstrekt en dat je verplicht bent -zoals je zegt - "woord voor woord uit zijn mond te trekken". Dit des te meer omdat wij verschillende keren over jou hebben gesproken en over de absolute noodzaak van een harmonieuze en broederlijke samenwerking. Ik moet eraan toevoegen dat hij volledig heeft ingestemd met deze noodzaak. Wat nu? Wij hebben ondanks alles hier veel te doen en het zou zo veel eenvoudiger zijn geweest als onze vriend je brieven en berichten doorgaf. Ongelukkigerwijs waren er hier enige complicaties - en veel dingen zijn daarna op bevredigende wijze opgelost - die niet duidelijk waren. Dit is waarschijnlijk de reden waarom hij je triest scheen, en ook de eeuwige tweestrijd, verscheurd zijn tussen daarginds en hier, de plicht in de nauwe en brede zin

204