Adios companeros!

woede discussie met Natalia. Zij sprak over een gemeenschappelijke Zuidamerikaanse vriend, die studentenbetogingen tegen een bezoek van de Amerikaanse vice-president had georganiseerd. Hij moest vluchten, werd door Natalia in haar huis opgenomen. Zij noemde hem met warmte, maar zei sarcastisch, als een soort tekortkoming: 'Mais il est sur les genoux pour le Parti Mondial.' Ik werd kwaad. Le Vieux had immers kort voor zijn sterven gezegd: 'Ga voorwaarts. Ik ben zeker van de overwinning van de Wereldpartij.' Dat zei ik haar natuurlijk niet, wél gloeide ik van opwinding tijdens de discussie, en ik wist daarna zelf niet meer wat ik had gezegd. Ik was bang dat zij er op een of andere manier over zou spreken met Martin, of kwaad op me zou zijn, maar nu ik erover nadenk geloof ik dat ze me meer als een kind zag, een jongen die zij goedmoedig plaagde. In elk geval gaf zij het gesprek een wending, en al gauw vertelde ik, misschien om indruk te maken, die belachelijke geschiedenis aan de Boliviaans-Argentijnse grens, toen een politiechef verdekt om een fooi vroeg en me anders wilde terugsturen. Natalia lachte erom. Ineens schaamde ik mij om het verhaal en dacht: 'Luister liever naar Natalia, zij heeft nog wel andere ervaringen opgedaan in haar leven.' Zij zou wel een slechte indruk van mij hebben gekregen, maar toen vroeg ze me of ik bleef eten, en later stuurde zij mij een brief met betrekking tot het archief van haar man, waarvan de inhoud van een volledig vertrouwen getuigde. Ook kregen we nog eens speciaal de groeten van Natalia via een kennis die haar in Mexico had bezocht, weet je nog Bep?

182