Adios companeros!

Even kijkt de rechter-commissaris om zich heen, in gesloten gezichten, en zij dicteert: 'Getuige Uitenboogaard wist al van na de oorlog dat de heer Nooteboom in verbinding stond met de politieke veiligheidsdienst.'

Als een schooljongen steekt Uitenboogaard zijn vinger op, voegt eraan toe: 'Ik wist op welke manier Nooteboom daar werkte. Daarom had ik ook geen angst voor hem.'

Ik wil meer vragen, maar de rechter-commissaris hamert: 'Wilt u uw mond wel eens houden, ik sta dit niet langer toe.'

Opnieuw worden wij weggeleid. Politiemannen jagen mensen naar achteren. Rustig slentert een jongeman in mijn richting, doet alsof hij bij het apparaat hoort, houdt zijn aktetas netjes in zijn arm. Ik ken hem van de krant, waarbij ik heb gewerkt en schreeuw naar hem, nog voor de recherche hem kan wegjagen: 'wim nooteboom werkt voor de politieke politie.'

Als het maar in de krant komt, in godsnaam, zodat iedereen weet dat wij het slachtoffer van een provocatie zijn en niets met die smeerlap van doen hebben.

Middagverhoor.

'Nein, ik heb niets te verklaren.' Ludwig glimlacht even in mijn richting. Wil hij zich rehabiliteren voor de belastende verklaring na zijn arrestatie?

'Weet je dat onze oudste vandaag is getrouwd?' fluister ik naar Martin, die nu tegenover mij zit in de politiewagen.

'Ja, dat is waar,' antwoordt hij verrast. Hij heeft tranen in zijn ogen, en ik zou hem daarvoor willen omhelzen.

'Ze komen om vijf uur op bezoek in het huis van bewaring. Als we maar op tijd in Amsterdam zijn.'

Waar is het wachten op? De auto moet ons naar de trein brengen. Wij mogen samen reizen, op voorwaarde dat er niet wordt gepraat.

177