Adios companeros!

'Vooruit, mee,' snauwt een rechercheur me toe, duwt me naar een andere deur.

Een zenuwachtige officier van justitie, rood aangelopen, blijft verbijsterd achter, terwijl zijn adjudant mij toevoegt: 'Zo, de heren spelen Indianenopperhoofd.'

Even wrijf ik over mijn baard van vier dagen. Ik moet plaats nemen tegenover een vrouw van mijn leeftijd, die mij onderzoekend aankijkt.

'Ik ben de rechter-commissaris,' zegt zij tegen mij. 'U kunt gewoon mevrouw zeggen.' En dan, iets minder plechtig: 'U hoeft niet bang te zijn om met mij te praten. Ik zit hier niet als uw rechter.' Als om te antwoorden op het wantrouwen dat ik in me voel opkomen, vervolgt zij: 'Als de taak van de rechter-commissaris u nog niet duidelijk is, kan ik die misschien het best als volgt omschrijven: ik zit hier om te waken zowel voor de naleving van de wet als voor de belangen van de verdachte. De officier van justitie heeft mij verzocht, uw inhechtenisneming te gelasten. U wordt ervan verdacht, op ernstige wijze de wet te hebben overtreden. U doet er verstandig aan, mij de waarheid te vertellen, zodat het mij mogelijk wordt uw belangen af te wegen tegen het verzoek van de officier. Als u in uw houding volhardt en blijft zwijgen, laat u mij geen enkele keus.'

'Ik heb uit overtuiging de Algerijnen geholpen, u kunt van mij niet verwachten dat ik praat.'

'De Algerijnen geholpen? Dat had u ook op een manier kunnen doen die u niet in conflict met de wet had gebracht. U bent dus werkelijk niet van plan iets te verklaren? Dan blijft u in hechtenis. In elk geval wil ik u wijzen op uw recht, een advocaat te nemen.'

'Goed mevrouw, ik wil graag de advocaat die mijn vriend Martin ook neemt.'

'Dat kan ik niet toestaan vanwege de mogelijkheid van collusie.'

151