Adios companeros!

tails die mij de stuipen op het lijf jagen. Natuurlijk wordt er meegeluisterd al was het maar om het politieke contact tussen Martin en mij. Ik ga speciaal naar Uten toe, voor de hoeveelste keer al, om hem op het hart te drukken zulke stommiteiten niet meer te begaan. Hij haalt zijn schouders op, kijkt me aan alsof ik een schijter ben, een lafaard die zich muizenissen in zijn hoofd haalt, belooft spottend beterschap, en belt mij morgen weer.

'Denk je dat Uten zal doorslaan, als hij ooit wordt gearresteerd?' vraagt Martin mij. Niet zo lang geleden zou ik het met klem hebben ontkend, nu antwoord ik: 'Het is niet uitgesloten,' maar dan vervolgt Martin: 'Mais 9a c'est impossible, in elk geval is hij niet gek.'

Als ik een winkel verlaat in de Reguliersbreestraat, een doodgewone winkel waar ik schoenen heb gekocht, stapt een man aan de overkant op zijn fiets. Hij heeft een veer aan zijn broekspijp. Die zie je tegenwoordig niet vaak meer. Die kerel is me al eerder opgevallen. Waar was dat ook weer...

Wat vreemd, de postbus is niet gesloten.

'Ben jij vandaag al naar de post geweest?' vraag ik Martin even later. Hij ontkent het, hij heeft de bus niet open laten staan. Zou hij denken dat ik spoken zie? Want hij en ik alleen hebben een sleutel.

Henk Uten heeft een drukkerij gevonden. Hij komt het mij 's avonds vertellen. Een zekere Stoomgaren wil hem verhuren.

Maar Martin wil helemaal niet meer met Uten samenwerken. Les frères moeten zelf hun zaken met hem regelen. Hij moet maar in het buitenland een drukkerij zoeken, daar kunnen zij hem controleren, want wij hebben geen enkele vat meer op hem, hij doet precies wat hij zelf wil. Zou Ludwig hem in het buitenland niet kunnen helpen? Hij is hier emigrant geweest en nog kort geleden zei hij tegen mij: 'Als ik op de een of andere manier iets voor de Algerijnen

145