Adios companeros!

door je je gevoel voor nuances verliest. De taken groeien me over het hoofd, ik hoop dat de kameraden van mij willen aanvaarden dat ik op dat ogenblik me zelf niet was.'

Dan is het woord aan Paul Firelle: 'Ik aanvaard deze excuses niet. Ik ben niet bereid langer persoonlijke relaties met camerade Santen te onderhouden en zal alleen nog met hem spreken in het kader van de beweging.'

Tranen komen mij in de ogen terwijl ik naar hem luister. Meent hij wat hij zegt? Weet hij dan niet hoe verschrikkelijk druk ik het heb sinds het Wereldsecretariaat in Amsterdam gevestigd is? Paul is toch een oude kameraad, heeft hij dan helemaal geen waardering voor wat ik doe, geen begrip voor de enorme last die op mij is gelegd, de bijna ondraaglijke verantwoordelijkheid en nog wel bij mijn gebrek aan ervaring en aan vooropleiding. Hebben ze enig benul van de bezeten jacht die mijn leven is geworden? Is het niet genoeg dat ik mijn verontschuldigingen heb aangeboden? Wat moet ik dan meer doen? Knielen, hun hielen likken, hun stront opvreten misschien? Ik meen het toch oprecht als ik zeg er spijt van te hebben? Of denken ze dat het een manoeuvre is? Waarom zegt niemand iets? Is er niemand die mij verdedigt?

Zelfs Martin houdt zijn bek. Moet hij altijd de diplomaat uithangen om geen brokken te maken? De anderen, mogen die dan wel doen wat in hun kraam te pas komt? Mogen zij de beledigde spelen, terwijl ze mij de laatste tijd voortdurend hebben behandeld alsof ik een stuk vuil ben? De persoonlijke relaties verbreken, dat deed Lenin tegenover Stalin toen die zich al op de meest verschrikkelijke manier had misdragen.'

Martin stelt voor het incident als gesloten te beschouwen en tot de agenda over te gaan. Dat neem ik niet. Terwijl ik mijn papieren bij elkaar gris flitst het door mijn hoofd: nee, ik blijf het werk voor de beweging niet doen, alleen voor het Bevrijdingsfront blijf ik mij inzetten.

136