Wees gij de dag die voor haar is verschenen, — Zij wil de nacht zijn die in u vergaat;
Zij wendt haar open kelke tot u henen,
Zij wil wel sterven, opdat gij bestaat.
De Man.
Wees stil, wees stil, wek niet de nijd der sterren, Uw oogen stralen lichter dah hun schijn;
Ik zou in u verzonken willen zijn,
En aarzeling en schroom houden mij verre.
De Vrouw.
Zij is het raadselende moederwezen,
In haar uit-springen alle bronnen van bestaan, Doop u in haar, opdat zij zalig weze’,
En reiner zult gij weer uit haar ontstaan.
III.
MIJMERING.
Het altijd vloeiend universum gaat Zichzelve in een valen schemer doopen; Vormen en verven in elkander loopen, Totdat het al weer in zijn chaos staat.