Wat zegt de zon, wanneer hij ze gaat breken, Wat zegt de nacht, wanneer hij moet vergaan?
De Vrouw.
Ik weet een wezen vol van schemeringen;
Er waren blauwe dampen in haar om En vreemde stemmen zeggen vreemde dingen; Haar mond bewaakt dat kostbaar eigendom.
Zij weet het komen van den zonne-wagen,
Zij weet den neerval van het zonne-zaad,
Zij weet het vloeien van den dageraad,
Zij weet de wolken die goud-vranen dragen.
Zij kent de stilte der gewijde droppen Die vallen en de aarde maken wijd,
Zij kent de vonkelende sterre- knoppen
Wier lichtstraal als een schuwe glas-toon glijdt.
Zij meet de diepten der verschijningen,
Zij draagt den chaos in haar donk’ren schoot,
Zij weet het leven in zijn deiningen, —
Daar is geen God, die boven haar gebood.
Zij wacht op u, kom haar u-zelve brengen, Breng haar het vonkelende zaad der zon; —
Zij wil haar wezen met het uwe mengen,
Zij is de kracht uit wie uw dag begon.
86