Hun lach klinkt van zo ver ...

een hoofdstuk uit het Boek reciteert, dan heeft de aanstaande volwassene weken van tevoren tijd voor knikkeren noch schuilhokje met verlos.

'Juffrouw, mag Issie op straat om met ons mee te spelen ?' 'Issie moet zijn parsje leren. Over zes weken moet hij lajenen.' Hij moet zijn afdeling zó vlot kunnen lezen, dat zelfs de geringste aanleiding tot haperen bij voorbaat uitgesloten is. Want de hele gemeente zal zitten wachten op een vergissing. Hij wordt in een feestelijk jongenspakje gestoken. Al is hij pas over zes weken dertien jaar, toch voelt hij zich reeds man. Wat doen arme mensen, die hun zoon in sjoel Bar Mitzwah willen laten worden, maar wie het geld ontbreekt voor het pakje, het hoedje en, niet te vergeten, voor de nederige receptie daarna? Ten behoeve van deze misdeelden hebben mensen een chewre gesticht, een vereniging. Armen offeren voor armen. De Bar Mitzwah chewre zorgt voor alles. En het is geen schande op dat college te moeten steunen. Integendeel. Niet zonder geheime trots zeggen de moedertjes:

'Mijn zoon heeft de Bar Mitzwah chewre getrokken. Ook een mazzel.'

Wat doen de klokvrijen, de gewoon-vrijen, de onverschilligen, de spotters ? Slaan ze de Bar Mitzwah van hun zoon over ? Wie dat denkt, kent de bewoners van de oude buurt niet. Zegt zo'n epikaur:

'Wilt U me de eer aandoen over veertien dagen op de Bar Mitzwah van mijn zoon te komen ?' 'Natuurlijk. Het zal me een eer zijn U te feliciteren.' 'Dank U.'

'Wat ik zeggen wil, laat U hem in de sjoel lajenen ?' 'Nee. Hij is wél op het Jodenschooltje geweest. Maar lajenen,

94