Hun lach klinkt van zo ver ...

DE OUDERS

De vaders en moeders in de buurt hielden wel van een beest, maar léven, dat deden ze alleen maar voor hun kinderen. Het leven in de Joodse buurten van Amsterdam werd gekenmerkt door een zeer hoog zedelijk peil. Boeken met statistieken over de demografie der Joden constateerden het met veel overtuigingskracht. De mensen, die in de buurt verwekt, geboren en getogen waren, wisten de waarheid der zeergeleerde heren, zonder nader bewijs; zij zelf waren immers de levende mensen, die achter de statistiek schuilgingen. De eersten, die daarvan de zegenrijke gevolgen ondervonden, waren de kinderen.

Dronkenschap geldt in de buurt in de eerste plaats als een vorm van zelf-degradatie.

'Hij is sjikker, hoe kan iemand zichzelf zo te schande maken ?' Van grootouders op ouders en van ouders op kinderen wordt met trots verteld:

'Weet je waarom er zo weinig dronken Joden zijn ?' 'Nee.'

'Omdat we zoveel zure augurken en uitjes eten. Veel azijn is slecht voor een sjikkere nabes.' Dat bedoelen ze niet als grapje. 'Ik voel me zo flauw.'

'Neem een paar pekelaugurken. Daar kikker je van op.' Sjikkere nabes is meer een benaming die beklag uitdrukt dan verguizing. Een dronken profeet is alleen in 't oog van domme mensen lachwekkend. Vraagt een vroegwijs jongetje:

86