Hun lach klinkt van zo ver ...

hoofd in de handen, luidop te tellen. Als hij 'hóóóónderd' gilt, valt hem het voorrecht ten deel de verscholene te zoeken en hem als slaaf naar de lantaarnpaal te brengen, waar hij moet wachten totdat in het laatste licht de verlosser naderbij is geslopen, die hem de vrijheid teruggeeft. De lantaarnopsteker danst op fluwelen voeten zijn ronde. Het lichtje aan de top van zijn lange stok bibbert als een verloren zieltje op zoek naar een vriend. In de asbestkousjes floepen de gele gasvlammetjes aan. De hemel, eerst blauw, verwazigt tot opaliserende tinten van rose en violet. De koelte, die de hele dag werelddelen-ver was, sluipt naderbij. De mannetjes van de ijskarretjes galmen hun weemoedige kreet: 'Fraaaambooz' IJS׳

De groentevrouw babbelt met haar buurtjes en valt zichzelf af en toe in de rede:

'Cent een moot kokernoot, als je niet eet, dan ga je dood.' De wereld borrelt over van bedwelmende romantiek. De kinderen sluiten zich aan bij een lange rij, die als een tirailleurlinie de straten doortrekt.

'Er is een rooooooooover in het bos, een, twee, drie,... roooooo-ver in het bos...' Het klinkt spookachtig en aangrijpend. In alle huizen zijn één, twee en drie hoog de vensters hoog opgeschoven. De mannen zitten in een luie stoel, voor het raamgat, de voeten, ontdaan van het zware schoeisel, op de vensterbank.

Op de stoepen keuvelen de vrouwtjes. Als ze moegebabbeld zijn over nietigheden, zeggen ze tevreden tegen elkaar: 'Wat een menoechah, wat een rust...'

En die rust van bescheiden gelukkige levens is veranderd in de gore verlatenheid van een stadswijk, die in puin is gevallen.

85