Hun lach klinkt van zo ver ...

^c Wij krijgen jofel verse matzes mee naar de schoolwedstrijden en jullie moet dat rot oudbakken brood eten.'

Zo gemakkelijk gaat het echter niet altijd, wanneer Oost en West elkaar ontmoeten. Geloof noch afkomst zijn in tel, als de jongens van Kattenburg en van het 's-Gravenhekje van aangezicht tot aangezicht staan bij de stroopvaten op de De Ruyter-kade. Ongelooflijk hoeveel stroop er in een leeg vat kleeft. Om een lange dunne stok hebben de jongens een lap katoen gewikkeld. Dat steken ze in de buikholte van het vat, dat op zijn ronde achterwerk ligt, met het spongat wulps naar boven. Is stroop kosher of niet. Maar op die leeftijd heeft niemand moeite met de keus tussen het zoet der vroomheid en de kleverigheid der begeerte.

Al kijken ze elkander nog zo fier in de ogen, nooit zullen Oost en West elkander echter de hand reiken op de kade waar de visafslag ten hemel stinkt. Aan de ducdalf liggen de mosselenschuitjes. De jongens van Kattenburg gappen mosselen alsof het gevulde pareloesters zijn. Ze verzwelgen ze rauw. Zeggen de voorzichtige mannetjes van het 's-Gravenhekje: 'Mot je niet doen. Is levensgevaarlijk. Als er een krabbetje in zit, krijg je zó'n harses.' Antwoorden de Kattenburgers koelbloedig: 'A-jo, wat kan dat nou verkalekonten ? M'n vader heeft mosselen gekookt gegeten en laat d'r nou een dood krabbetje in hebben gezeten. Hij is er bijna aan gepeigerd.' De jongens van het 's-Gravenhekje blijven hun bezorgdheid uiten. Vragen de Kattenburgers:

'Jullie wilt ons bang maken, omdat jullie zelf geen mosselen mag eten. Waaróm mogen Joden eigenlijk geen mosselen eten ?'

80