Hun lach klinkt van zo ver ...

die opgepompt moeten worden en met echte kiksen, op echte velden en met commissies, waar de aanvoerders altijd heftig protesteren omdat de scheidsrechter opvallend partijdig is geweest.

Eerste handicap voor de Joodse jeugd: schoolwedstrijden worden op zaterdag ook gespeeld. Mozes noch de uitleggers van de Wet hebben van voetballen weet gehad. Het is dus niet expliciet verboden. Maar op de Sabbath mag niet gewerkt worden. Een geringe hoeveelheid Talmudische scholing is dus voldoende om te begrijpen, dat voetballen en Sabbath elkander uitsluitende begrippen zijn. Maar daarom niet getreurd. Met de goede wil die de heren van de gemeente altijd bezitten, richten ze de spelroosters zó in, dat de kinderen uit de buurt op door-de-weekse dagen moeten spelen.

Obstakel nummertje twee is veel moeilijker te nemen. Het hoogtepunt van de schoolwedstrijden valt in de Paasvacantie. Het Joodse Paasfeest echter bestaat uit drie stukken. Eerst komen een paar feestdagen, dan mag er niet gevoetbald worden. Dan komen een paar doodgewone tussendagen, waarop alles mag. En dan komen weer een paar feestdagen, waarop alles weer verboden is.

In de tussendagen zou de Joodse jeugd dus kunnen voetballen ? Jawel! maar zo eenvoudig zit de Mozaïsche wereld niet in elkaar. Gedurende de hele Paasweek, van de eerste feestdag uit deel één tot de laatste feestdag uit deel drie, mogen de Joden geen gezuurd brood eten. Dan eten ze matzes, het ongedesemde baksel, dat herinnert aan de Uittocht, toen er geen tijd was, om het deeg te laten rijzen. Matze, de leeftocht der slavernij het brood der ellende.

Daar gaan ze dan. Ze verbeelden zich, dat zij zijn: Juust

78