Hun lach klinkt van zo ver ...

deldak heeft geslagen, waarvan de moet nog steeds zichtbaar is elke keer als ik mijn haar heb laten knippen; en mijn hele leven heb ik de andere kant uitgekeken, als ik Iessie toevallig ontmoette, maar als ik hem vandaag tegenkwam zou ik gewoon tegen hem praten; stakker, hij is óók vergast.

Aan de ene kant van de Keizersgracht, waar Harry de Leeuw tegenwoordig plastic tassen van prima kwaliteit aan elkaar hoogfrequenteert en waar ze papier in ongehoorde hoeveelheden opslaan, was het gasthuis. Destijds, toen ik voor 't laatst met Iessie Pezaro min of meer vriendschappelijk had verkeerd, ben ik met dat gebukkelde schedeldak en lekkende traanklieren het ziekenhuis ingelopen. De portier zei:

'Ik ken jou, jij bent een zoon van Moossie Sluyser. Zuster, laat de dokter komen voor een plotseling ongeval. Huil maar niet, hier heb je een stuk verbandgaas, houd dat maar tegen het bloeden aan.'

De hal was een betegelde ruimte met antiseptische geurtjes. Van alle kanten vielen hoge stenen trappen op je neer. De dokter schoor een vierkante kilometer haar rondom de wond weg. 'Ziezo, een pleister erop. Je hebt een gat in je kop, anders niet. Het is over voordatje een meisje bent.' Toen ik thuis kwam was de halve Rapenburgerstraat in rep en roer. Het gerucht was met zevenmijlslaarzen voor mij uitgesneld. Bij elke meter, die het aflegde was de ernst van mijn verwonding gegroeid. Het gewone gat in mijn kop was eerst een gapende wond, daarna een kloof van het ene oor tot het andere, en ten slotte een schedelbasisfractuur, die me op het randje van een gewelddadige dood had gebracht. Goed beschouwd was het een mirakel, dat ik lopend de afstand van gasthuis tot ouder-

18 6