Hun lach klinkt van zo ver ...

Het Roeterseiland herbergt tegenwoordig binnen een groot hek een mootje van de in duizend stukjes verknipte en verprutste Universiteit. Vroeger was het hier niet zo'n geleerde boel. Er stonden een paar arme-lui-schooltjes. Als tegen een uur of vijf het eiland stil en verlaten lag, kleedden de jongens uit de buurt zich in een van de portieken uit. Op zijn hondjes poedelden ze de brede gracht over naar de achterkant van het Panorama. Naakt, zoals God ze had geschapen, dansten ze aan de overkant in een kringetje om de bezoekers, die het statige gebouw wilden binnengaan.

Trappen had het Panorama niet. De bezoeker moest moeizaam tegen een hellinkje opklauteren. Wie heeft dan tijd en lust om zich een bende naakte joelende jongens van het lijf te houden ? In het gebouw was altijd 'Het Beleg van Haarlem' te zien, geflankeerd door 'Inkomst van Jezus' en 'Alva's laatste rit'. Aan de overkant is het eeuwige Artis. Elke keer opnieuw staan er brood-etende profeten op, die de tuin een wisse ondergang voorspellen. Dat was al zo in de dagen, dat ik, amper acht jaar oud, aan de kant van de Doklaan over het hek klom, en naar de apenkooi sloop.

In de dagen toen de Amsterdammers zeer ongecompliceerd dachten; omdat de sociologie voor hen nog niet was uitgevonden, zongen ze naïeve liedjes. De dierentuin prikkelde de fantasie van kleintjes en van groten.

'Twee manden spinazie Die dansten in het rond Al in de Plantazie Al in de morgenstond Een grote paardenvlieg Als ik me niet bedrieg 175