Hun lach klinkt van zo ver ...

die tijd ooit iemand haast had, maar genoeg mensen waren te lammenadig om hééééélemaal naar de Muiderpoort te stiefelen. Voor die Jan-kak-makkelijks waagde de pontjes baas ontelbare malen per dag zijn kostbaar leven op de wilde wateren van de Muiderprutsloot. Zijn beste uur viel 's avonds na twaalven. De conducteurs, die met de laatste wagen uit de hele stad naar de remise waren gekomen kochten eerst wat gezelligheid bij de kastelein van de overkant. Aan hen verdiende vervolgens de pontjesbaas een paar duppies per dag. Wie liet zo'n kapitaal bedrag liggen in die dagen toen het leven brandduur was en een ei zelfs twee centen kostte ? Die het kleine niet eert, is het grote niet weerd, zeiden de mensen, nou en de baas van de pont wist van varen en van sparen, hij pieremegoggelde eigen huizen bij elkaar.

De laatste wagen. Een gezellige tramwagen met een oubollige wagenbestuurder en een slaperige conducteur. Voordat ze naar de remise reden, plaatsten ze op het voorlicht een ijzeren plaat met uitgestanste letter

R

De R-tram behoefde aan geen enkele halte te stoppen, maar elke nachtbraker, die langs de rails ging staan en zijn hand opstak mocht meerijden. Gratis! De dienst was immers afgelopen. Maar hij betaalde met een rondje sigaren, merk 'Krijgertje'. Grinnikten de mensen:

'Ik heb gisteravond nog net de raatste tram kunnen halen.' ... want tot de folklore van de buurt behoorde een constante comedie van vergissingen, waarbij de letters 1 en r ten nauwste betrokken waren.

173