Hun lach klinkt van zo ver ...

er is geen god. Maar hij heeft beslist geen notie gehad van de surrealistische indruk, die zijn vertwijfelde poëzie maakt tussen rolmops en scheermesjes, Klare Waarheid en Aleid van Poelgeest.

De oude Waag, waar eens de boeven werden gehangen, staat met zwak verlichte contouren tegen het rose licht van de Zeedijk. Van de kant van de Bloedstraat galmt het gezang van een reddingsbrigade van het Leger des Heils, uitgerukt om drenkelingen te redden, die echter liever verzuipen dan zich kunstmatig te laten ademhalen. Van verderop klinkt het gelal van de wijncourageuse kwalletjes, die op de walletjes de kalletjes bezichtigen. In de spelonken tussen de ronde torens van de Waag doen jongens en meisjes hangerig met elkaar, alsof ze mazelen broeien.

De declamator zet een andere rol op zijn stemanola. Nu dreunt

een vers van Pol de Mont over de markt:

'Als een laaiend vuur in de Augustuszon.

'Stormt en stuift voorwaarts het tweede squadron.

'En wij staren het na, hoe het verdwijnt in zijn vaart

'Is dat weder de donder, splijt dan werkelijk de aard'

'Open onder ons broedren ?'

Het bescheid op deze urgente vraag had kortweg 'ja' kunnen luiden. Maar Pol de Mont en de declamator hebben duizend in versvorm gegoten woorden nodig om bevestigend te antwoorden. Het tweede squadron van de kurassiers van Canrobert wordt, evenals alle andere squadrons trouwens, gemitrailleerd tot de laatste man. Daarmee is dan niet alleen de Frans-Duitse oorlog van 1870 beslist, maar ook de controverse of de mens niet verstandig zal doen de oorlog voortaan de vriendschap op te zeggen.

163