Hun lach klinkt van zo ver ...

De leiding van deze geestdriftige Roomse missiepost is gelegd in de grote handen van een gewezen wachtmeester van de huzaren, en ook als hij zijn afkomst had verheimelijkt, zou déze waarheid zonneklaar uit 's mans gedrag zijn af te leiden geweest. Een van zijn vazallen is een chemisch student, die Vondel van binnen en van buiten kent. Als de golven van het debat zo hoog lopen, dat hulk noch zeekasteel in een schuilhaven kunnen binnenvallen, gooit deze student Jonas van den Vondel overboord. Hij doet de statige alexandrijnen over de markt rollen, en ziet de woeste zeeën bedaren en het gedierte der diepte legt zich ter ruste. Maar schoner dan de Kerstnacht, die schoner is dan de dagen, is de verklaring, die een andere redevoerder geeft van de biecht. Hij staat zijn mannetje én zijn vrouwtje. Zijn explicatie van de biecht heeft echter één gebrek, dat nochtans niets met de confessie te maken heeft. De verklaarder is in de wereld een profane inspecteur van de belasting. Wanneer zijn auditorium aan geen enkel argument meer kan ontsnappen, dat de welsprekende inspecteur logisch en onherroepelijk afleidt van Johannes 20 vers 23, is er altijd een toehoorder, die hem a faire gaat nemen over de hoogte van de aanslagen, die de brave prediker óók op zijn geweten heeft. 'Hoe kan U in de biecht goedpraten, dat U arme mensen aanslaat in de inkomstenbelasting ?'

Toegegeven, het is géén argument, dat een prediker elke dag kan tegenkomen, maar het wérkt, ten minste zo nu en dan. Als de klaarste waarheid dreigt schuil te gaan achter wolken van onverstand en ongeloof, heffen de leke-apostels het gezang aan, dat alles moet overstemmen:

'Op Roomsen op, met duizendtallen Van Schaepman zijn wij nog vazallen.' 161