Hun lach klinkt van zo ver ...

ste kwaliteit suikerzakken-ratiné. Maar geen adviseur kan in de schaduw staan van de stoepjee, wanneer die een goede kennis heeft beloofd, dat hijzelf in hoogsteigen persoon bij de koop zal assisteren.

Zegt de stoepjee met uitgestreken tronie tegen de winkelbediende:

'Dit zijn speciale goeie vrinden van me. Vindt U het goed, dat

ik er bij blijf?'

Het is nog nooit geweigerd.

Laat de bediende costuumpjes zien. Vader en moeder kijken elke keer met verstolen blik naar hun vriend de stoepjee. Die schudt onmerkbaar met zijn hoofd. Nee. Hij zegt niets. Dat weten vader en moeder te waarderen. Tenslotte is hij bij de winkel in dienst. Hij kan niet openlijk zeggen, dat al die mooi-uitziende costuums eigenlijk vodden zijn, merk Kriejeline. Als hij eindelijk, eindelijk zijn mond opendoet, zegt hij aarzelend: 'Heb je boven op magazijn niet dat Barmitzwahpak hangen voor de neef van de baas? Je weet wel, dat jongetje, dat op het laatste ogenblik zo erg nodig een maatrpak moest hebben? Een maatpak moest meneer hebben. Het zat 'm als een gonjezak om 't lijf.'

Zegt de bediende aarzelend:

'Ja... maar ik weet niet of ik dat mag verkopen.'

Zegt de stoepjee:

'Qp mijn verantwoording.'

Het pak wordt gehaald. Vader betast de stof. Hij heeft nu opeens zelf de allure van de echte meiwe. 'Dat is tenminste iets goeds. Dat kan een blinde voelen.' 'Kunst, eerste kwaliteit kamgaren, onverslijtbaar.' Er wordt gepingeld. Dat hoort bij het spel. De verkoper vraagt

141