Hun lach klinkt van zo ver ...

scherpe mensenkennis doen hem de potentiële klanten herkennen zodra ze in de verte de hoek van de straat omslaan. De beroemdste stoepjee van Amsterdam is Mark Italiaander. In de Damstraat sorteert hij de voorbijgangers. De eerste groep bestaat uit klanten. De tweede uit waardeloze mensen. De klanten verdeelt hij dan weer onder in: ten eerste de makkelijke, bij wie het geld in de zak brandt; ten tweede de lastige, die je eerst de derdedaagse koorts moet inpraten voordat ze zich herinneren dat ze zijn gekomen om te kopen en tenslotte de kaksougers, die liefst een dozijn costuums voor één gulden willen kopen en een ratiné overjas als premie gratis erbij. Mark is ook een groot man in de politiek. Hij is actief lid van zijn vakbond. Daar staat zijn singulier beroep bekend als 'aanprater'. Hij zelf zegt: 'Ik ben aansmoezenier'. Hij is tevens een eloquent aanhanger van zijn politieke partij; daar is hij berucht als véélprater. Hij slaat geen vergadering over. Als er gelegenheid is tot het stellen van vragen, en die is er altijd, zet de voorzitter ongevraagd zijn naam nummertje één op het sprekerslijstje. 'Voorzitter, waarom moet ik nou juist het eerste spreken? Net als ik goed op dreef ben, valt U me altijd in de rede, dat ik 't kort moet maken omdat er nog zoveel mensen achter me op het lijstje staan.' Zegt de voorzitter:

'Precies, daarom zet ik je altijd op nummer één.'

'Kan U me deze keer niet achteraan zetten ?'

'Nee, want dan hebben we alleen voor jou een vervolgvergade-

ring nodig.'

Italiaander heeft die belangstelling voor de publieke zaak niet uit egoïstische motieven ontwikkeld. Als hij voor zijn winkel staat, heeft hij het volle gezicht op het Paleis. Honderden jaren

136