Hun lach klinkt van zo ver ...

geleden zetelde daar een burgemeester en toen die stierf, kreeg hij het grafschrift mee: 'Wanneer het gemeen U roept, bezorg het als Uw eigen.' Dat zou ook het grafschrift van Mark kunnen zijn. Hij beweegt zich druk en vlug op de politieke slagvelden, maar als hij zich uitslooft, is 't werkelijk alleen en uitsluitend omdat hij een vurig idealist is. Hij is echter een practi-sche idealist. Voor velen moge in elke vergadering het spreek-grage mannetje een hinderlijke horzel zijn, hij heeft op deze wijze toch maar lekker een wijde kring van kennissen verworven. Laat andere stoepjees hem dat maar eens nadoen. Een stoepjee zonder relaties verdient geen zout in de aardappels. Italiaander bezit zoveel kennissen, dat hij en zijn toekomstige klanten allicht gemeenschappelijke relaties kunnen opnoemen. Daardoor is zijn kring van kennissen dus even begrensd als het uitdijend heelal. Zijn stembanden beschikken over nuances, die bij voorbaat elke tegenspraak onmogelijk maken; dat is zeer opmerkelijk, want hij heeft van nature een hoog en krakerig stemmetje.

Komt bijvoorbeeld iemand voor de etalage staan. Posteert hij zich naast de man.

'Ik geloof dat ik U ken. Bent U niet een kennis van Maupie Abrams van de Breestraat ?'

Er bestaat inderdaad een Maupie Abrams, die op de Breestraat domicilie houdt. Het is ook waar, dat deze Abrams een kennis van Italiaander is. Maar de rest is verzonnen. Dat is de kunst van het 'aankeilen', het aanspreken. Italiaander heeft met de ogen dicht en het geweer op de verkeerde schouder, een lukraak schot afgevuurd. De geroutineerde stoepjee heeft zijn vraag gesteld met het geheimzinnige timbre in zijn stem, waar weinig mensen ongevoelig voor zijn. De toekomstige

137