Hun lach klinkt van zo ver ...

'Ze schelen maar een paar maanden. Misschien ja worden ze later gosen en kalle.'

Dat gekscherende koppelen noemen ze 'Schidach' maken.

Elk paar ouders in de buurt gaat gebukt onder de volstrekte zekerheid, dat zij het beste de levensgezel voor hun kind kunnen kiezen. Hun alles-omvattende liefde is geenszins vrij van bemoeizucht. Ze hebben de neiging alles voor anderen te willen regelen. Zouden ze hun eigen kinderen dan overslaan ? Zelf zijn ze reeds lang vergeten, dat ze zich met hand en tand hebben verzet, toen hun eigen vaders en moeders in dodelijke ernst huwelijksmakelaartje hebben willen spelen. Maar nu ze goed en wel zelf anders zijn, nu hebben zij het aan het rechte eind. Die behoefte om het leven van hun kinderen elke minuut van elke dag te willen besturen, heeft bitter weinig uitstaande met verlangen naar wat men buiten de buurt een 'goed huwelijk' pleegt te noemen. Daar is een goed huwelijk een rijk huwelijk. Wat krijgt de bruid mee? Wat doen de vaders van de bruidegom ? Zulke vragen behoeven in de buurt niet te worden gesteld. Ze zijn immers allemaal arme mensen. Als er van een bruid wordt gefluisterd:

'Nou, als die chassene doet, krijgt ze een inworf mee.' ... bestaat de hele nadan meestentijds uit een spaarbankboekje met een paar honderd gulden erop. Belangrijker is echter, dat het meisje uit ordentelijke ouders is geboren. Ze moet van huis uit een zindelijke woning op prijs stellen. Ze moet niet te lui zijn om elke ochtend stof af te nemen. Ze moet goed kunnen koken. Ze moet huiselijk zijn. Bovendien moet een ondefinieerbaar verlangen naar moederschap in haar grote vochtige ogen glanzen.

ioo