Hun lach klinkt van zo ver ...

toe, met twee uitgestoken handen, omdat een mens nou eenmaal geen drie handen heeft. 'Altijd vreugde. Omijn-we-omijn.'

'Dank U en dat U er getuige van mag zijn, ik moet U nog wel bedanken voor het prachtige cadeau.' 'Ach, maak niet zo'n drukte over dat cadeau. Kleinigheid.' 'Nou, als U dat een kleinigheid noemt, bent U heel wat gewend. Als het minder was geweest, was het ook goed geweest.' 'Dat weten we wel, maar U moet maar zo rekenen: het is niet alleen een cadeau voor Uw zoon, maar ook een beetje lekowed-de-ouders.'

De vader van de jarige zit er bij met een gezicht, waar de vreugde op glimt.

'U hebt een flinke zoon, unbeschrieen, zo groot al voor zijn leeftijd.'

'Eerste klas fabrikaat.'

De moeder hoort de complimentjes. Ze zwijgt. Ze gunt vader die trots. Maar ze is ervan overtuigd, dat zij het is en niemand anders, die vandaag haar zoon, haar oogappel, aan de wereld aflevert. Ze taxeert elk meisje in het gezelschap op^geschiktheid voor een eventueel huwelijk. Dat doet ze vandaag niet voor de eerste keer. Van de dag af, dat haar zoon ter wereld kwam, wikte en woog ze al toekomstige levensgezellinnen voor hem. In de Amsterdamse Joodse buurt, waar de bewoners gegrepen zijn door de middelpuntvliedende krachten van de nieuwe tijd, werken tradities na, die duizenden jaren oud zijn. Toen de jongen, die vandaag zijn dertiende verjaardag viert, nog om de paar uur een schone luier aan moest, zei zijn moeder al tegen de buurvrouw, die een dochtertje had, dat ook niet alleen achter de oren nog niet droog was:

99