Door storm en duisternis

den. Daarna stelden ze vragen over Winston Churchill en over het parlement. Het werd gaandeweg een hele cursus, maar Dirk noch een van de andere Nederlanders hadden het gevoel, dat de Russen het fijne snapten van de manier, waarop in de Westerse landen geheime verkiezingen worden gehouden en de regeringen onderworpen zijn aan de openbare controle door wettig gekozen volksvertegenwoordigers.

Het was Dirks eerste aanraking met een volk, dat hem in zeer veel opzichten volslagen vreemd was. Maar die eerste kennismaking duurde slechts kort, want spoedig vertrokken de Russen weer en ze namen zeven leden van de bemanning van de 'Paulus Potter' mee, die er zo ernstig aan toe waren, dat de artsen het niet verantwoord achtten deze mensen nog eens aan de vermoeiende reis van de Muller Bay naar Archangel bloot te stellen. Dirk begon nu ook enig idee te krijgen van de enorme afstanden, die op de landkaart slechts korte stukjes schenen te zijn. Als je op de kaart je pink op Nova Zembla legde, kon je gemakkelijk met je duim de stad Archangel in het noorden van Rusland bedekken, maar toen hij stuurman van der Mey vroeg, hoe lang hij dacht, dat de reis zou duren, zei deze:

'Nou, als we het in tien dagen klaren, mogen we niet mopperen.' Die tien dagen waren voor de bemanning van de 'Paulus Potter' en ook voor die van de drie sloepen met Amerikanen een vreemde tijd. De bruine-bonen tijd. Ander eten was er niet; 's morgens aten ze bruine bonen met een mondje thee, 's middags kauwden ze bruine bonen met een mok koffie en 's avonds maalden hun tanden bruine bonen met waterige jus. Na een paar dagen konden ze geen bruine bonen meer zien, maar aangezien ze niet van honger wilden omkomen, zetten ze zich drie keer per dag met ware heldenmoed en lange tanden aan tafel.

De bemanning van de 'Empire Tide' had er een handje van de brui-ne-bonen-eters te plagen, dat het een lieve lust was. 'Ha, die bruine bonen', riepen ze, als ze een Nederlander zagen. Het was waar, de verzorging aan boord van de 'Empire Tide' was goed, en ze hadden nu weer behoorlijke slaapplaatsen. Ze zaten niet meer in de kou en in een open boot. Hun veiligheid leek redelijk verzekerd; alles zou voortreffelijk geweest zijn, als er maar niet die bruine bonen geweest waren. Ze staken eerst de draak met zichzelf

182