Door storm en duisternis

zich Duitse duikboten op deze route zouden wagen, was in het geheel niet uitgesloten.

'Als er iets gebeurt, wil ik voldoende sloepen aan boord hebben om iedereen te redden', zei de kapitein van de 'Empire Tide.'

Met het gezelschap Russen, dat een dag tevoren had besloten over land naar de vliegtuigbasis te vertrekken, had Dirk nauwelijks contact gehad. Ze zaten in een andere sloep dan hij. De Russen, die nu per vliegtuig naar de 'Empire Tide' kwamen om de gewonden te helpen, waren eigenlijk de eerste burgers van de Sowjet Unie, met wie hij in nauwere aanraking kwam. Het waren vliegeniers en dokters. Het vliegend personeel maakte een nogal boerse indruk vond hij, trouwens ook de gestalten van de artsen waren kort en gedrongen en neigden sterk naar het boerentype, maar hij vond, dat er toch wel een duidelijk verschil viel waar te nemen tussen de levenswijze van de ene groep en die van de andere.

De vliegeniers bleken een ruw soort mensen. Dirk wist uit zijn ervaringen in Engeland, dat het voortdurende levensgevaar, waarin vliegeniers gedurende de oorlogstijd verkeerden, deze mensen onverschillig en uiterlijk onbehouwen maakte. Ook in Engeland waren de mannen van de R. A.F. niet bepaald het meest gedisciplineerde deel der bevolking als ze met verlof waren, maar wat de Russische piloten presteerden, toen ze aan boord van de 'Empire Tide' whiskey konden drinken, scheen Dirk aan het ongelooflijke te grenzen. 'Dat zijn geen mensen, maar sponzen', zei hij. De artsen daarentegen toonden een gretige belangstelling voor de boeken en (stokoude) kranten, die ze aan boord konden bemachtigen. Deze mensen schenen door een ware leeshonger bezeten. En ook door een niet te verzadigen weetgierigheid omtrent apparaten op het schip, die voor de mensen uit het Westen de doodgewoonste dingen van de wereld waren, zoals warmwaterkranen, electrische scheer-apparaten, ventilatoren en dergelijke. Ze spraken allemaal een mondje Engels. Duits konden ze ook spreken, maar dat vertikten ze. Liever stotteren in elke andere taal dan verstaanbaar zijn in de taal van de vijand. Ze vroegen honderduit. Vooral omtrent de kansen van de oorlog wensten ze ingelicht te worden. Zou er spoedig een tweede front komen in West-Europa? Want dan zou de Duitse druk op het Russische front minder wor

181