Door storm en duisternis

sprongetje. De Engelsman heeft radio-verbinding met het vliegveld en als hij om hulp vraagt, zullen de Russen zeker wel vliegtuigen sturen om jullie op te halen. Hoe is het met de mondvoorraad gesteld?' vroeg hij.

'Meer dan beroerd', zei stuurman van der Mey. 'Kan je ons niet helpen?'

'Yes and no', zei de Amerikaanse kapitein, 'ik heb een lading bruine bonen. Jullie kunt zoveel bruine bonen overnemen als je kunt stouwen.'

De zieken lagen in de koesterende zon op het dek van de Amerikaan, terwijl de gezonde leden honderden balen bruine bonen uit de ruimen naar boven brachten en ze vervolgens in de sloepen overlaadden. Toen de mondvoorraad en de watervoorraad aldus weer enigermate op peil was gebracht, scheepten allen zich in de sloepen in. De zieken werden behoedzaam omlaag gebracht. Stuurman van der Mey droeg kapitein Sissingh, wiens toestand met de dag slechter werd.

De stemming was nu bepaald vrolijk. Over een paar uren zouden ze Muller Bay bereiken.

Sommige matrozen zetten een vrolijk lied in: 'Alle dagen bruine bonen, is ook zo lekker niet; alle dagen je verschonen, is ook zo lekker niet.'

Inderdaad, na enkele uren lagen ze dwars voor de Muller baai en praaiden ze het Engelse schip. Het was de 'Empire Tide', maar de Engelse kapitein had aanvankelijk wel bezwaar de opvarenden van de sloepen - die van de Paulus Potter en de Amerikaanse sloepen -aan boord te nemen.

'Plaats heb ik wel', zei hij, 'maar ik heb geen eten genoeg.' 'Dan gaan de sloepen terug om nog meer bruine bonen te halen', besliste stuurman van der Mey.

En zo gebeurde het ook. De Russische schoener sleepte hen naar Muller Bay.

Alle bruine bonen werden in één sloep overgeladen, die zwaar en diep in het water liggend achteraan de Empire Tide meegetrokken werd. De andere sloepen werden aan dek gehesen. Want al werd dit gedeelte van de zee tot aan Archangel toe door vliegtuigen van de Russische basis bewaakt, zodat geen vrees behoefde te worden gekoesterd voor Duitse aanvallen uit de lucht - de mogelijkheid, dat

180