Door storm en duisternis

gevoerd. Amerika was vroeger een kolonie van ons... ze hebben zich bevrijd, we hebben bloedig met elkander gevochten en nou zijn we weer bondgenoten, het kan vreemd lopen in de wereld. Als je goed nadenkt is al die ruzie tussen landen grote onzin.'

'Ik zie een schip', riep één van de matrozen, die voorop op de uitkijk stond, en hij wees in de verte. Het was een groot koopvaardijschip. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze, dat het een Amerikaans schip was, de 'City of Winston Salem'. Het zat gevaarlijk dicht bij de kust op de rotsen.

De Amerikaanse bemanning hing over de railing en verwelkomde de sloepen met schipbreukelingen met luid gejuich. Ze schenen hun positie helemaal niet ernstig te vinden.

'We zitten vast, maar de platen van de scheepshuid hebben het gehouden en zolang er geen storm komt, voelen we ons veilig.' 'Hoe denken jullie eraf te komen?' werd er gevraagd. 'Er is een Russische schoener onderweg. Die komt ons van de rots af trekken en dan varen we verder.'

Met de Amerikaanse kapitein werd uitvoerig gepraat over de hulp, die hij de schipbreukelingen zou kunnen verlenen. 'Een eind naar het zuiden', zei de Amerikaanse kapitein, en hij wees de plek op de kaart aan, 'vinden jullie Muller Bay. Daar ligt een Engels schip. Ik denk, dat ze jullie daar wel zullen kunnen helpen. Van dat punt naar het Russische vliegveld is maar een katte-

179