Door storm en duisternis

HOOFDSTUK XIII

Op Nova Zembla

Gedurende de nacht werd het weer slechter. Er kwam een dichte mist opzetten, die niet wilde wijken voor de vrij harde bries. 'Dat is wel een ellendige tegenslag', zei stuurman van der Mey tegen de bemanning van zijn sloep. 'Volgens het ongelukkige kaartje, dat ik voor de navigatie heb, kunnen we niet zo ver van het kanaal af zijn, dat Nova Zembla in twee stukken verdeelt. Zuidelijk van dat kanaal ligt de basis voor Russische vliegtuigen. Ik heb het idee, dat er in de beschutting van dat kanaal wel schepen zullen zijn. Maar met die mist mag je blij zijn, als je twee, driehonderd meter zicht hebt.'

Ze zeilden verder, op goed valle het uit. De mist werd zo dik, dat ze het contact met de andere twee sloepen totaal verloren. Dirk had het gevoel, dat ze in een dikke watten deken verzeild waren geraakt. Je hoorde nauwelijks geluiden. Te zien was er vrijwel niets. Af en toe werd de mist zo dik, dat je bij het roer zittend de voorkant van de sloep nauwelijks kon zien.

'Ik denk', zei stuurman van der Mey tegen kapitein Sissingh, 'dat ik maar een beetje dichter onder de kust ga varen. Misschien is het daar wat minder heiig. En je kunt nooit weten, tenslotte beginnen we in meer bewoonde streken te komen. Misschien zien we een schip.'

Kapitein Sissingh knikte, maar zei niets. Hij scheen geen pijn te lijden, maar de uitputting had hem verzwakt. Zijn benen boden een vreselijke aanblik.

'Arme kerel', zei stuurman van der Mey zachtjes tegen Dirk. 'Dat met die voeten van hem kan nooit goed aflopen.' Een paar van de zieken begonnen in hun half versufte toestand te ijlen. Ze waanden zich weer thuis en voerden onsamenhangende gesprekken met hun familieleden, die ze in hun koortsdromen meenden te zien. Nog nooit tijdens deze ongelukstocht had Dirk de gruwelijke dood zo dichtbij gezien. Hij keek naar Bill Cameron. Die zat zijn voeten te wrijven.

'Het begint nu beslist minder gezellig te worden', poogde de Schot

173