Door storm en duisternis

kogel en ik zal geen seconde aarzelen als jullie me dwingen er gebruik van te maken.'

'Wat een man', zei Bill Cameron, die naast Dirk zat.

Het was bekend, dat de Russen een basis voor watervliegtuigen op Nova Zembla hadden gevestigd en dat die basis zich bevond aan het kanaal, dat de Barentszee met de Karazee verbindt. De kaart waarover de schipbreukelingen de beschikking hadden, was echter te gebrekkig om op die basis peiling te nemen. Bovendien was het niet zo eenvoudig om de positie van de sloepen te bepalen, want in het hoge noorden, waar de zon slechts langzaam langs de hemel schijnt te bewegen, valt het zonder precisiemeter niet mee het tijdstip nauwkeurig uit te mikken, dat de zon op het hoogste punt staat. Er moest dus op gerekend worden dat het gegiste bestek hen niet precies zou brengen waar ze hoopten te komen. Maar dat kon nog wel meevallen.

Achter elkaar voeren de sloepen het onbekende noorden tegemoet. 'Denk erom', had stuurman van der Mey gezegd, 'datje in elk geval je voeten warm houdt. Als je voeten koud worden en bevriezen, is het te laat. Hoe je ze warm moet houden? Wrijven, wrijven, steeds maar wrijven met een beetje olie of andere vettigheid of als het er is, droge poedersneeuw. Maar je bloed moet in je benen blijven circuleren.'

Een aantal van de schipbreukelingen zat dan ook te wrijven of hun leven er vanaf hing, maar anderen schenen er te apathisch voor te zijn. Als hun werd gezegd, dat ze hun voeten vooral warm moesten houden, zeiden ze bitter: 'Ach joh, wat komt het er nog op aan. We zijn immers toch verloren. Of je nou van de kat of van de kater gebeten wordt, we gaan er toch allemaal aan.' Maar de hoop vlamde weer op, toen ze na een paar uren varen in de verte een schip ontdekten. Dichterbij gekomen zagen ze, dat het een Amerikaan was, één van de schepen uit hun eigen convooi. Toen ze dichterbij kwamen bleek ook, dat het schip stampvol met mensen zat. Ze waren blijkbaar niet de enige schipbreukelingen, die in de Noordelijke IJszee naar een veilige haven zochten. De kapitein van de boot vroeg hoeveel man kapitein Sissingh meebracht.

'Drie en zeventig', werd teruggeroepen.

167