Door storm en duisternis

HOOFDSTUK XII

Naar het Pool-ijs

De 'Paulus Potter' zette stug en volhardend koers in noordelijke richting om zo dicht mogelijk onder de zuideüjke rand van het Poolijs een weg naar het oosten te vinden.

In stevige winterkleding gehuld beende Dirk over het dek. Je moest wel flink stappen om warm te blijven. Begin juli, maar 't was ijzig koud weer.

Het duurde niet lang of het schip raakte tussen het drijfijs. Eerst waren het nog maar kleine schotsen, die zich gemakkelijk opzij heten duwen, maar gaandeweg werden de ijsvelden groter. Toen ze te groot werden om er doorheen te breken zonder gevaar voor het schip, besloot kapitein Sissingh maar weer wat zuidelijker aan te houden. Ze waren nu wat dichter bij de Amerikaanse koopvaarders uit hun convooi, die de vorige avond dezelfde koers als zij hadden gevaren.

'Dit wordt in hoge mate snert', zei de eerste machinist Kluwen zuur tegen Dirk, 'jij kan me nog meer vertellen, maar over een paar dagen zijn we allemaal wijlen.'

'Dacht je heus, dat de moffen ons hier zullen kunnen vinden? We zijn eindeloos ver van de Noorse kust, een stipje in een oneindigheid van wit - nee, Kluwen, ik voel me hier veilig. Een beetje koud, dat is waar, maar als je zo precies kijkt hou je het bij geen baas uit. Let op mijn woorden: we rollen er door.'

Alsof de vijand deze optimistische woorden van Dirk meteen wilde logenstraffen, weerklonk heel in de verte het vage gebrom van een vliegtuig. 'Daar komt weer zo'n salamander aan', werd er geroepen. De Engelse kanonniers betrokken hun post bij de stukken. Alles was in gereedheid om de vijand te ontvangen. Maar de Duitse vliegenier gaf de kanonniers geen kans. Hij bleef heel hoog rondom het schip cirkelen. Hij wierp geen bommen af. Toen hij een goed half uur had rondgecirkeld, verdween hij in zuidelijke richting.

'Nou jongens', zei stuurman van der Mey, 'reken nou maar op een zware aanval. Die vrijer is naar zijn basis teruggevlogen om te rap-

159