Door storm en duisternis

brak los. Uren lang was het convooi aan alle kanten door vlammen omgeven. Het leek alsof de zee zelf in brand stond. Het tumult van de vorige aanvallen was niets vergeleken bij de orkaan van geluid die door de ontploffende torpedo's werd veroorzaakt. Elke keer als een Duitse machine in zee stortte, vonden onder water nieuwe ontploffingen plaats. De bemanning van de schepen was dodelijk vermoeid. Hoeveel dagen en nachten waren ze reeds niet uit de kleren geweest? Ze zagen er onzegbaar vuil uit, met doffe ogen van vermoeidheid. Onder de dekken werd het aantal gewonden groter en helaas ook het aantal doden. Dirk had het gevoel, dat de wereld op het punt stond te vergaan. Werktuigelijk deed hij zijn werk aan het geschut. Doof van al het geluid en verblind door rook en smook, dronk hij af en toe wat lauw vocht dat hem werd aangereikt. 'Werken, doorwerken', riep Bill Cameron hem toe, 'doorwerken, keihard wezen.'

En ook deze derde aanval van de Duitsers werd afgeslagen. De vliegmachines, die de slag hadden overleefd, deinsden in zuidwestelijke richting af. Ook de aanvallen van de duikboten hielden op.

Er was even tijd om op adem te komen.

'Drie keer is scheepsrecht', zei stuurman van der Mey. 'Als we boffen zetten de Duitsers niet door en dan heb je kans, dat er nog een redelijk aantal schepen doorheen komt, maar - ik kan me vergissen - als je het mij vraagt zullen de moffen nu met een of andere wan-

156