Door storm en duisternis

zien, die meegevoerd werden, misschien wel een paar honderd meter hoog.

'Daar gaat er weer eentje van ons', zei Bill, 'arme duivels. Pity a poor sailor on a day like this.'*

Sommige drenkelingen konden worden opgepikt. Dat waren dan de gelukkigen, maar velen kwamen terecht in een van de vele drijvende olievlekken die de zee bedekten. Ze kwamen jammerlijk om, slachtoffers van een gruwelijke dood door verstikking. Een koude onverschilligheid had zich van Dirk meester gemaakt. Dezelfde koele onverschrokkenheid, die alle mannen van dit convooi bezielde. Je stond er nu eenmaal voor, en dus moest je er door heen, hoe dan ook en koste wat het kost. Zo ging ook deze dag van geweld en verschrikking voorbij; en toen de avond viel, stoomde het convooi, ofschoon gehavend, nog altijd verder op zijn vastgestelde koers. Rusland moest wapens hebben, welnu, dan zouden die er komen.

Op 28 juni 1942 was het convooi uit Reykjavik vertrokken en de aanval door bommenwerpers, die probeerden de bemanningen van de dekken af te schieten, vond plaats op de derde juli. De dag daarna veranderden de Duitsers opnieuw van taktiek. Het was duidelijk, dat in het Duitse hoofdkwartier het bevel was gegeven: houd dit convooi tegen, koste wat het kost.

De derde aanval uit de lucht geschiedde door vijfentwintig bommenwerpers, die voorzien waren van torpedo's. Ze behoefden niet boven de schepen te komen, neen, ze lanceerden vanuit de lucht en op een flinke afstand van het schip, dat ze tot zinken wilden brengen, de torpedo. Die schoot dan als een haai door het water en wee als het projectiel het schip bereikte. Weer vonden vele dappere zeelieden een graf in de golven. Maar nu wierp het gewapende escorte en het afweergeschut van de schepen alles in de strijd, waarover men beschikte. Zo hevig was het vuur, dat twintig van de vijfentwintig bommenwerpers het niet verder konden brengen dan de buitenkant van het convooi. Vijf slaagden erin tot boven de schepen te komen, en alle vijf stortten brandend omlaag.

Het convooi lag toen noordelijk van het Bereneiland. Hier moest de beslissing vallen, had het Duitse opperbevel bevolen. Een ware hel * 'Heb meelij met een arme zeeman op een dag als deze'

155