Door storm en duisternis

wordt een gewoonte. Zonder dat ze het weten en zonder dat ze het willen, worden ze beesten in mensengedaante, die jongens van jouw leeftijd. In jou vecht het gebod: Gij zult niet doden! tegen het bevel: doodt de vijand. Zolang die strijd in het hart van één mens wordt gevoerd, is er nog een klein straaltje hoop voor de wereld. Vooruit, Dirk, je kooi uit en aan dek, ik heb zitten wauwelen als een dominee, en jij moet de frisse lucht in, want het is niet goed, dat een fikse knaap zoals jij met zulke gedachten te lang alleen is.'

Toen de ochtend gloorde, hervatten de Duitsers de aanvallen met volle, ongebreidelde kracht. Ze wierpen nu een nieuw wapen in de strijd. Behalve met onderzeeërs en bommenwerpers gingen ze het convooi nu bestoken met de boordkanonnen van laagvliegende machines. De schepen zelf hadden van deze beschietingen uit de lucht betrekkelijk weinig te üjden, omdat ze in het algemeen voldoende beschermd waren door ijzeren en betonnen platen. Maar de bemanningen, die aan het geschut stonden, kregen het nu zwaar. Het duurde dan ook niet lang of de eerste gewonden op de 'Paulus Potter' moesten naar beneden worden gedragen. Even kreeg Dirk weer dat onzekere, knikkende gevoel in zijn knieën, toen hij het bloed uit de wonden zag stromen, maar hij vermande zich. Zoveel mogelijk dekking zoekend bleef hij bij het afweergeschut van Bill Cameron. 'Hou je taai', zei hij tegen zichzelf.

Nu de Duitsers probeerden de schepen door middel van mitrail-leurvuur van hun bemanningen te beroven, volgde de afweer een andere tactiek. Er werd minder gericht. 'We zetten de paraplu op', grijnsde Bill.

Inderdaad leek het er veel op, of al het afweergeschut van alle schepen, al die honderden en honderden vuurmonden, een stalen paraplu over het convooi hadden uitgespreid. Een paar uur lang probeerden de Duitsers door die koepel van gloeiend staal en granaten heen te komen. Af en toe lukte het. Maar menige Duitse vliegenier moest zo'n succes dan met de dood bekopen. Dirk telde meer dan tien vliegmachines, die werden neergehaald. Hij was er zeker van, dat er aan de buitenkant van het convooi eveneens nog een aantal naar omlaag werden geschoten. Maar het convooi zelf leed ook verhezen. Af en toe zag je in de verte een enorme zuil van witzwarte rook plotseling omhoog schieten. Je kon stukken wrakhout

154