Door storm en duisternis

misschien wel meer duikboten, die een eind achter het convooi aanvoeren, onder één commando, in één grote groep bij elkaar. Telkens schoten op een centraal commando vijf duikboten uit deze horde van wolven naar voren. Die vijf bedreigden het convooi van alle kanten tegelijk als het ware, lanceerden hun torpedo's en lieten zich dan weer snel afzakken; inmiddels waren dan vijf nieuwe wolven uit de horde naar voren gekomen, die op hun beurt in de aanval gingen. En zo ging dit door, onafgebroken. 'De bedoeling is', zei stuurman van der Mey, die naast Dirk op de brug stond, 'het beschermend escorte uit te putten, niet alleen het uithoudingsvermogen van de bemanningen, maar ook de voorraad munitie, dieptebommen en dergelijk spul.'

Onophoudelijk klonken veraf en dichtbij doffe knallen en dan zag je een fontein water omhoog spuiten. Er dreven grote olievlekken op de zee en soms wrakhout. De berichten klonken bemoedigend. Trouwens, de bemanning kon uit eigen waarneming vaststellen, dat het convooi, zo te zien, ongeschonden zijn weg vervolgde. Toen de Duitsers bemerkten, dat de verdediging van het convooi te sterk was voor de aanvallen van de wolven alleen, werd de aanval in kracht opgevoerd. Nu kwamen zwermen Duitse vliegtuigen van de Noorse kust in dichte drommen op het convooi af. Die vliegtuigen kwamen het convooi uit de lucht bestoken, terwijl de duikboten alle aandacht voor de bescherming tegen aanvallen van onder water bleven opeisen. Er brak nu een zware tijd aan voor het hondje Mascotte. Het dier was rillend en bevend van onberedeneerde angst weer in een van de vlotten op dek weggekropen. Ook voor de bemanning kwamen moeilijke uren. De schijnbaar statige rust, waarmee het convooi tot dusver had gestoomd, was verbroken. Van alle schepen barstte een oorverdovend lawaai los. De vuurmonden van het afweergeschut braakten hun stromen kogels uit. De ijle lucht was vervuld van rook en smook en een scherpe doordringende brandlucht. Overal spoten de licht- en vuurfonteinen omhoog. Op de banden met patronen van het afweergeschut zaten op bepaalde afstanden kleine lichtkogels, die de kanonniers lieten zien, welke weg hun vuur nam. Met behulp van dat lichtspoor konden ze beter op de aanvallende vliegtuigen mikken.

Hier op de brug stond je betrekkelijk veilig tegen de aanvallen uit de lucht, want de ijzeren en betonnen platen, die dit gedeelte van het

147