Door storm en duisternis

Twee dagen lagen ze in de haven van Reykjavik. Toen waren alle voorbereidingen voor de grote reis getroffen. Ze zouden de route varen, die bekend stond als de Moermansk route. Zo noordelijk mogelijk langs de ijsbarrière van de Noordelijke IJszee naar één van de havens aan de Russische noordkust. Spoedig genoeg wisten de matrozen elkaar te vertellen - al wist niemand precies wat er ging gebeuren - dat de 'Paulus Potter' deel zou uitmaken van een reusachtig convooi. Achtendertig schepen maar liefst zou dat convooi tellen en de bewaking door de oorlogsmarine van Engelsen en Amerikanen zou bijzonder zwaar en degelijk worden. Want hoe dan ook, er moest zoveel mogelijk oorlogsmateriaal naar Rusland. Als Dirk dacht aan de tanks en vliegtuigen en de springstoffen in de buik van de 'Paulus Potter' en hij vermenigvuldigde dat aantal met achtendertig, kwam hij tot honderden tanks, honderden vliegtuigen en duizenden kilo's explosieven, ongerekend nog het andere oorlogsmateriaal dat ze zouden brengen. Geen wonder, dat de hoge heren van de marine-leiding alles op alles zouden zetten om de schepen veilig en ongedeerd naar de Russische havens te loodsen -maar, als je dan verder dacht, kwam je óók tot de slotsom, dat de Duitsers geen poging achterwege zouden laten om de toevoer van deze wapens voor het Rode Leger te beletten. 'Dat wordt een zware reis', dacht Dirk, en aan de gezichten van de leden der bemanning kon hij zien ,dat zij er net zo over dachten. Alleen de hond Mascotte trok zich van'al dat gedoe van die domme mensen geen zier aan.

145