Door storm en duisternis

Dan krijgen we ook schurft. We hebben geen zin om te varen... zulke lui heb je. Enfin, de schurft hebben ze met een hoop teerzalf weten weg te krijgen en nou zit ik op de 'Paulus Potter'. Want gevaren moet er worden, anders komen moe en de kinderen, die nog in Holland zitten, nooit uit de beroerdheid.'

Het hondje Mascotte kreeg het drukker, want het aantal meeuwen dat om de 'Paulus Potter' cirkelde nam gestadig toe. Er waren grote exemplaren bij, Jan van Gents, en kleine eendjes, die de matrozen 'marollen' noemden.

'We naderen IJsland', zei kapitein Sissingh, 'en het versje zegt: 'De Jan van Gent komt ons verkonden, dat we komen op de gronden. Over een uur of wat zullen we de kust zien, maar denk erom: al ziet men de kerk en toren staan, toch is de reis nog niet gedaan.' In de verte kwam de hoge kust van IJsland boven de horizon uit. Door de kijker leek het een onherbergzaam rotsige kust, waar de zware zwartgrijze brekers met huizenhooge kuiven van wit schuim te pletter sloegen. Er was weinig verbeelding nodig om te begrijpen, dat dit land in de lange, donkere koude poolwinter de zeeman, die uit zee naderde, vijandig moest voorkomen. Voortdurend patrouilleerden nu geallieerde vliegtuigen boven het convooi. Dit stuk van de zee was geheel vrij van Duitse duikboten. Een groep IJslandse vissers was bezig de netten in te halen, stampvol met grote, spartelende kabeljauwen en andere vissen.

De haven van Reykjavik lag vol met schepen. Engelsen, Nederlanders, Noren, Amerikanen en een paar Belgen. Voor de ingang van de haven kruisten een paar Amerikaanse corvetten. Als waakzame honden lagen een paar torpedobootjagers op de ree, klaar om op het eerste signaal zee te kiezen. Nieuwsgierig wandelde Dirk later met een paar van de officieren door Reykjavik. De eerste machinist Kluwen was ook bij hun groepje.

'Wil je wel geloven', zei hij, 'dat ik me op dit eiland veel zekerder voel dan aan boord. Dat heb ik nou altijd als ik op een eiland ben. Op het vasteland voel je zoiets nooit.'

Tussen de IJslandse bevolking, die gemakkelijk te herkennen was aan hun forse gestalte, lichte haren en blauwe ogen, was het niet moeilijk de buitenlanders te herkennen. Overal kwam men de Amerikaanse matrozen, soldaten en mariniers tegen.

144