Door storm en duisternis

want dan zal het wel gaan spannen. Ik weet nog niet precies hoe we geconvoyeerd zullen worden, maar je kunt er vergif op innemen, dat het deze keer geen bewapende trawlers zijn, die ze ons meegeven. Er staat teveel op het spel, snap je. Als Ome Josef Stalin zijn spullen niet krijgt, gaan de Russen er onderdoor.'

In de paar dagen, dat de 'Paulus Potter' aan de wal lag en de indruk maakte van een reusachtige Gulliver, die door honderden piepkleine Lilliputters werd besprongen, dwaalde Dirk door het zomerse Glasgow. In het volle daglicht leken alle straten en huizen zo mooi als iemand zich maar zou kunnen wensen. Als je echter de brede hoofdstraten verliet, ontdekte je al spoedig, dat Glasgow een stad was, waar tienduizenden mensen in vervallen armoedige huizen leefden. De volksbuurten stonden vol met mensenpakhuisjes, allemaal eender, allemaal van dezelfde drabbige kleurloosheid en dichter bij de dokken lagen de achterbuurten, waar rijen krotten het zonlicht schenen te verduisteren. In de modder en drek van de straten speelden haveloze kinderen.

Het was na zo'n wandeling door Glasgow, dat Dirk, aan boord teruggekeerd, in gesprek raakte met één van de Engelse kanonniers, die zich reeds hadden ingescheept. Het was een kwieke, broodmagere man met een paar pientere oogjes.

'Ik heet Bill Cameron', stelde hij zich voor, 'Cameron is Schots en is de naam van een heel oude familie, een clan, zoals wij zeggen, maar daarom hoefje niet onderdanig tegen me te wezen, want Cameron betekent gewoon: Grote Neus.' Hij grinnikte om zijn eigen grapjes.

'Ben je in Glasgow geboren?' vroeg Dirk.

'Nee, in Hoban, dat is een eind verderop en hogerop, als je begrijpt wat ik bedoel. Bij Hoban houdt de wereld op; de rest van de aarde is daar dichtgeplakt met oude kranten.'

'Ik heb vanmiddag in Glasgow rondgekuierd', zei Dirk, 'nou, het zou ook geen weelde zijn, als daar een paar schilders met een paar ton verf aan het werk gingen. Wat een armoedige troep.' 'Vergeleken bij de armoede van een jaar of tien geleden is Glasgow nu een welvarende, gelukkige stad', zei Bill, 'het is altijd maar een kwestie van hoe je het bekijkt.'

En hij vertelde van de barbaars-strenge werkloosheid, die Glasgow en de gehele streek langs de rivier de Clyde waar de scheepswerven

138