Het kleine land en zijn groote schoonheid

ting indeed” — en daarin zal toch niemand aanleiding vinden om Rembrandts meesterwerk in de kelders van het Rijksmuseum op te bergen, of deszelfs vernietiging te begeeren. Neen, men kan niet onverschillig zijn voor, veel minder zich verheugen in den waarschijnlijken ondergang van Marken en van Volendam, zooals het eiland en het dorp daar nu nog liggen, zooals zij er eeuwen lang gelegen hebben. Het zou, integendeel, blijdschap verwekken, als men kon aannemen, dat beide in wezen zouden blijven, ongestoord en onveranderd. Maar de vrees is helaas maar al te gewettigd, dat het anders zal worden, dat ons land opnieuw iets zal verliezen, dat in het samenstel zijner bijzondere schoonheid een belangrijke plaats inneemt.

Schokland was een onbeteekenend strookje land in de Zuiderzee, dat de Regeering in 1859 liet ontruimen. Het naburige Urk is vrij dicht bevolkt. Niet onaardig is de haven, als de botters binnen zijn, en wel merkwaardig is de inheemsche kleederdracht. Doch andere aantrekkelijkheid bezit het niet. Anders is het gesteld met de Zuid-Hollandsche en de Zeeuw-sche eilanden. Hier zijn het de rivieren en stroomen zelf, die het gebied distinctie verleenen, al zouden de eilanden, die zij bespoelen, haar missen. De namen reeds van deze wateren hebben een merkwaardigen klank en in vele leeft een stuk geschiedenis van ons volk: het Volkerak, de Krammer, de Grevelingen, het Haringvliet, de Roompot, de Deurloo, de Zandkreek, de Keeten, het Hellegat, de Wielingen, de Hont, het Sloe. Breed en weidsch liggen de meeste dezer stroomen, weerspiegelend de wisselende kleuren der luchten en zelf daardoor vertoonend een opalen tintenspel. De bruine zeilen der verspreide visschersscheepjes accentueeren de majestueuze wijdte, waarin vaak slechts aan den horizon de torenspitsen van de dorpen op de eilanden aanduiden, dat het niet de zee zelve is, die hier uitligt.

Een weelde van afwisselende schoonheid biedt deze archipel. Prachtig is het duingebied van Voorne, zoowel bij het badplaatsje Oost-Voorne, als verder, waar de stilte heerscht, tot Rockanje toe. Rockanje, met zijn geheimzinnig meertje, dat eenmaal het dorp bijna tot een beroemde badplaats maakte, doch welks modder niet de radio-activiteit bleek te bezitten, die men aanvankelijk geloofde dat hem eigen was. Maar niet minder mooi zijn de duinen van Schouwen, bij Wester-Schou-wen, Burgh en Haamstede. Hoog zijn hier de toppen en breed is het zilveren strand; en aan de landzijde is het duin prach-

91