Het kleine land en zijn groote schoonheid

aannemen, door schipbreuk van een Engelsch of Ameri-kaansch schip op de Noordzee-eilanden is beland. Zij groeit daar thans in massa en hare vruchten worden bij schepen vol naar Groot-Brittannië uitgevoerd. Prachtig is op Vlieland de vegetatie. Maar jammer genoeg heeft bebossching van staatswege ook hier het kwaad gesticht, waarvan in het hoofdstuk, dat over de duinen handelt, gewag wordt gemaakt, terwijl ook het misbruiken van duingebied voor zoogenaamde wilde weiden, waar het vee graast en trampelt, veel onheil te weeg brengt.

Vlieland was eenmaal voor hen, die in hunne vacantie naar volkomen rust verlangden, een uitverkoren oord. Hier was niets van hetgeen men „mondain” noemt; geen groote hotels vond men er, geen „Kurhaus”, geen „dancings” en geen pier, niets van de ijdelheidskermis der groote badplaatsen. Hier vond men slechts de zee, het strand en het duin, het stille dorpje met zijn eenvoudige menschen — hier was de rust koningin, heerschende over een rijk van zoeten vrede en zalige stilte. Nog is het er liefelijk en kalm, maar er is reeds eenige trek naar het eiland gekomen en al staat niet het ergste te vreezen, toch is eenige beduchtheid voor het verlies van den volmaakten eenvoud niet geheel zonder grond, gezien het feit, dat een ander Wadden-eiland, Ameland, eenmaal in dit opzicht Vlielands evenknie, reeds een aanzienlijk deel verloren heeft van hetgeen voorheen zijn voornaamste aantrekkelijkheid is geweest.

Vlielands oostelijke buurman is Terschelling. Vrij groot is hier het voornaamste dorp, West-Terschelling, en er zijn ook nog eenige gehuchten, over het eiland verspreid. Overigens is hetgeen van Vlieland werd gezegd, ook vrijwel toepasselijk op Terschelling, behalve dan dat Terschelling iets bijzonders bezit in zijn monumentalen vuurtoren, den Brandaris, die als een reus zich verheft boven de zich aan zijn voet verdringende huizen van het dorp en zijn machtige lichtstralen, die als horizontale molenwieken wentelen door de duisternis, ver over de wateren den zeeman tegemoet zendt.

En dan volgt Ameland, met zijn drie vrij groote dorpen, Nes, Ballum en Hollum, benevens het gehucht De Buren. Hoe verrukkelijk was het hier tot vóór weinige jaren. Het was een heele toer om er te komen. Eerst met het locaaltreintje van Leeuwarden naar Holwerd, het keurige dorp aan den Frie-schen Waddendijk. Men moest er vaak uren verblijven, soms den geheelen nacht, want daar de postboot op het ondiepe

87