Het kleine land en zijn groote schoonheid

Ja, ware het maar zoo. Doch zoo idyllisch is het er niet mede gesteld. Onafgebroken waakzaamheid is ook hier noodig en voortdurend moet er gestreden worden voor het behoud onzer wateren. Want de eene aanslag na den andere wordt tegen onze plassen beraamd. Sommige zijn reeds geslaagd en niet dan met groote moeite heeft men andere kunnen afweren. Hier zijn voornamelijk „landhonger” en werkverschaffing in het spel; daarnevens de „vuilverwijdering”.

Op vele plaatsen heeft het streven om arbeid te verschaffen aan werkloozen en daarbij tevens „landhonger” te stillen, geleid tot droogmaking en in ontginning brengen van plas en waterland. Veel moeite kostte het, om een hardnekkigen aanslag op den Westeinderplas, bij Aalsmeer, ten behoeve van landaanwinst, af te slaan. Verijdeld werd een poging, om de plassen beoosten de Vecht, in de wandeling de Loosdrechtsche Plassen geheeten, met stadsvuil te dempen. In Zuid-Holland smeedde men plannen, om de plassen van Reeuwijk en Sluipwijk in land te herscheppen. In het land van Vollenhove heeft de inpoldering een aanvang genomen en ernstig gevaar bedreigt de plassen bij Giethoorn en dientengevolge dit unieke dorp zelf.

Aldus wordt in ons land het kenmerkendste en wellicht voornaamste element zijner schoonheid vernietigd en wordt gepoogd de vernietiging voort te zetten. Wat wint men er mede? Indien met droogmaken en ontginnen onzer plassen, water- en rietlanden bereikt kon worden, dat de werkloosheid zou verdwijnen en in de behoefte aan land voor vele geslachten zou worden voorzien, dan zou men, met het oog op de aldus gediend wordende groote volksbelangen, zij het met droefenis in het hart, moeten berusten. Doch daarvan is geen sprake. Het droogmaken van bij voorbeeld het grootste gedeelte der Boornbergummer Petten en van een brok van den Biesbosch heeft slechts gedurende zeer korten tijd en aan een zeer onaanzienlijk gedeelte van het aantal werkloozen in den lande bezigheid verschaft. Doch natuur en schoonheid heeft men er voor altijd verjaagd. Daartegenover stellen de droogmakers en ontginners, dat het gewonnen land aan velen een blijvend bestaan zal schenken. Doch zij verliezen uit het oog, dat in plas en rietland óók velen een bestaan vinden. Het is zelfs de vraag, of de natte Zuiderzee niet even veel menschen brood verschafte als verwacht mag worden, dat de droge zal doen, en of het dus wel de moeite waard was, om vele honderdtallen mil-lioenen — heel wat millioenen meer dan men verwacht en

83