Amsterdam, die groote stad

ingezegend worden; van hier begeeft het Paar zig naar huis, alwaar bij zommige op dien Dag of den Zondag daar aan volgende eenige van de Famielie ten eten verzogt worden — en hiermede loopt dit af.

En de Huwelijken der Geringen, welke veelal uit noodzakelijkheid moeten geschieden, en vond dit maar bij veele uit den Burgerstand ook geen plaats, lopen veel al op dezelve Wijze als die van den Burgerstand af, maar sommige van hun worden nog wel met Strooyzuiker, bij het binnenkomen van het Huis gestrooid; ook strooid men de Stoepen of Drempels met Loveren, Bloemen en Zand.

Van de gewoonte onzer Voorvaderen is men om Bruiloften te houden enz, afgeweeken. Deels om de Mode, anderdeels om de slegte tijden; men behoefd dus evenals in 1525 niet meer gelast te worden, volgens bevel van Keizer Karel, dat men geen meer dan 20 Personen ter Bruiloft vermogt te nodigen, dus is ook mede het Salmknopen, Hoger en Lager Speelnoots, weggevallen. Door den Middenstand en Geringe worden nogh wel Bruids Traanen gegeeven. Dewelke meest in veel Drinken bestaan.

Bij de Joden, bij welke men voorheen zeer groote kosten deed bij de Bruiloften en groote Maaltijden in daartoe ingerigte Bruiloftshuizen gaf, is dit ook zeer verminderd, slechts bij enkelde gelegendheden vind dit nog plaats.”

Veel verandering is er in deze dingen niet gekomen. Alleen de bruidsuikers, alsmede de „loveren, bloemen en zand” op „stoepen en drempels”, kent men in deze dagen niet.

Een eigenaardig gebruik werd jarenlang bij trouwpartijen, vooral in den kleinen burgerstand, gevolgd: het perkje rijden. Na de trouwplechtigheid reed de bruiloftsstoet naar het Vondelpark. Aangekomen bij een bepaald groot rond grasperk, reed het bruidsrijtuig daar rechts, de rest daar links omheen, vijf, zes malen, en bij het passeeren wuifde het bruidspaar en juichten de feestgenooten. Of dit gebruik zou hebben stand gehouden, valt niet te zeggen; er moest namelijk een einde aan komen, toen het park voor rijverkeer werd gesloten.

De Joodsche „bruiloften en groote maaltijden in daartoe ingerigte Bruiloftshuizen” mochten in des Wijkmeesters tijd „zeer verminderd” zijn, later, toen hij waarschijnlijk reeds tot zijne vaderen was verzameld, hebben zij hunne oude glorie herwonnen, namelijk in, en nog lang na den Kaapschen Tijd, dit is: de periodei87i-i876, toen de eerste aan voeren van ruw diamant uit Zuid-Afrika (de Kaap) Amsterdam bereikten, de diamantbewerkers uitermate hooge loonen verdienden, de fabrikanten groote winsten maakten en alle rechtstreeks of zijdelings bij het diamant

86