Amsterdam, die groote stad

Het uitsteeken der Oogen,

Het splijten der Neusen.

Opensnijden of het geven van eene Snede in de Wang.

Met een gloeyende Priem door de Tong gestoken.

Een stuk van de Tong gesneden.

Het afzetten van een Hand of Arm, of van den Duim ter regter of ter Linkerhand.

De Doodstraffen waren:

Het ophangen met een koord aan de galg, of in hun Huisdeur.

Het Onthoofden met het Zwaard of met een Bijl.

Het Wurgen aan een Paal.

Het Ledebreken of Rabraken.

Het V erbranden op het Schavot aan een Paal of op den Dam aan een Staak. Het op een Ladder binden en dan voorover in het Vuur geworpen.

Het Verdrinken door het versmoren in een Ton, of pijn met water op het schavot, of door werpen in het IJ in een zak van de Haringpakkers Toren.

Het Levendig onder de Aarde begraven (dit was de straf der Hoeren, maar is nooit in Amsterdam geschied).

Verder wierden de Lijken der Misdadigen ten toon gehangen, bij de Bee-nen aan de Galg, of het hoofd op een Staak gesteld, bij de Haarlemmerpoort of op een der Blokhuizen in deze stad, of buiten de Reguliers Poort op een Rad, of de vier

deelen der gekwartierde Ligchamen gehangen buiten de 4 hoeken der Stad, of de Hand aan het Stadhuis vastgespijkerd.

Die gestorven waren zonder straf, met de beenen aan de Galg, ook de Verbrande en de Onthoofden of in den Vuur geworpenen, of begraven op het ongewijde, op het Elendige Kerkhof aan de Nieuwe Kerk.

Bij alle deze strafoeffeningen wierd tot 1811 toe de stadhuisklok geluid. Alle deze strafoeffeningen wierden door den Scherprechter uitgevoerd. Zijne Titel is volgens het Ceremonieboek der stad Amsterdam: „Den Gestrengen en Onversaagden N.N., Meester van den scherpen Zwaarde in Holland en Westvriesland, resideerende te Haarlem”.”

Indien men met deze gruwelen de in de meeste gevallen betrekkelijk kortstondige gevangenisstraffen, die vaak nog voorwaardelijk worden gemaakt, of zelfs de zwaarste straffen, den ergsten misdadigers toebedeeld, vergelijkt, dan moet men ook op dit stuk tot de slotsom komen, dat het

298