Amsterdam, die groote stad

het lijk eenige schreden voorwaards. Hierop verzoekt een der Aanspree-kers de genodigden om het Lijk te willen volgen, leezende hunne Namen na den aan vang van: de Famielje en verdere vrienden gelieve het lijk in de volgende order te volgen: en dan hunne Namen, waarbij zeer sterk op de graad van Bloedverwantschap gelet word, de Jonge Kinderen en de Man of Zoons vooraan (hebbende op hunnen Hoofden een Hoed aan weerszijden opgeslagen, welke men eene Huilebalk noemd, doch eigent-lijk eene Luiphoed heet, omdat hij diep in de oogen zit van waar het spreekwoord komt „ziet, het is een Luipert,”); hierop volgen de Neeven en verdere Vrienden en genodigden; achter deze allen volgen doorgaans de twee naaste geburen, die men Heksluiters noemd; deze aldus geplaatst zijnde gaan de Aansprekers voor dezelve. De Dragers neemen het Lijk op en de Statie vervolgd hunne weg. In de Kerk of op het Kerkhof gekomen zijnde en het lijk in het graf gelaten zijnde, word de geheele Lijkstatie voorbij het graf geleid en gaat in de vorige order weder naar het sterfhuis terug. Veele verlaten in Amsterdam in dit naar huis gaan de Statie en gaan dus naar hun huis. In andere steden houd men dit voor hoonend; ook doen veele dit voor het sterfhuis. De Aanspreeker bedankt hier voor de laatste Eer den Overledene aangedaan en verzoekt de overige om binnen te treeden. De Naastbestaanden plaatsen zig weder voor de tafel en drie Aanspreekers presenteeren met een schenkbord Rijnschen, Witten < >f roden wijn rond, en een ander een Blaadje met Koekjes en Krakelingen of geraspte Broodjes (van welke Broodjes de korst afgeraspt is), met zoete -melksche Kaas of Begravenis-kaas. Intusschen krijgen de Dragers van een der Aanspreekers de Draagplaats en zomtijds kregen dezelve elk een glas wijn; om deze wijn te presenteeren hield men expres groene Roemers. De vrienden, naar een of twee glazen gedronken te hebben, vertrekken, gelijk ook de Dragers en de Aanspreekers, van welke laatste er een bij de blijvende Naastbestaanden blijft om te presenteeren en te schenken; hierbij komen dan ook de Vrouwen, welke dan doorgaans na het gebruik van een kop Thee, mede op geraspte Broodjes en Wijn onthaald worden, hetgeen somtijds tot zeer laat in den avond duurt, eer men van elkander gaat. In het groot aantal van deze volgers der begraving wierd voorheen een zeer groote eer gesteld, klimmende dit soms tot aan de 100 paren, en bij een Leeraar of een Lid der Regeering wel nog hooger; maar zedert het algemeen in gebruik zijn van met een koets begraven te worden, behoeft men alle deze drukte niet meer; slechts geringe Menschen worden thans met een Baar begraven, meestentijds zonder eenig gevolg van genodigden. Bij de Joden, welke den volgende dag naar het overlijden moeten begra

284