Amsterdam, die groote stad

omwallingen, maakte derhalve de straten en stegen zoo eng als mogelijk was en verspilde geen grond aan plantsoen. Zoo was het elders, zoo was het ook hier. Eerst bij den royalen uitleg der stad in de 17de eeuw werd eenig terrein bestemd voor plantsoen, en wel het kleine stukje van de Plantage, waarop Het Park werd aangelegd (thans Wertheimpark en sportterrein) en een andere betrekkelijk kleine oppervlakte, op welke de Hortus Medicus, later Hortus Botanicus genoemd, ten dienste van het onderwijs in genees- en plantkunde, werd gevestigd — de Hortus, welken Daniël Willink aldus heeft bezongen:

Zie hier den weergaloozen Hof,

Genoemd den tuin der Medicijnen,

Alom bekend met roem en lof,

Waarin men daaglijks ziet verschijnen Geleerde mannen, die met vlijt Heilzame lessen hier verklaren En toonen ’t nut, dat op zijn tijd Uit plant en tak en bloem en blaren Te halen is, hoe ’t kwaad behoort Door middelen te zijn gesmoord.

Dus ziet men hier bijeengebragt Veel vreemde planten, groene kruiden En bloemen van een groote kracht,

Gewassen in het warme Zuyden,

Met boomen, welker takken zijn Verwonderlijk met hunne blaren.

De kunst kan, buiten zonneschijn,

Uitheemsche planten hier bewaren In glazen kassen, door het vuur,

Als een nabootster der natuur.

Hoezeer Willink den Hortus heeft geprezen, zoo is hij toch veel te klein voor zijne bestemming. Reeds jaren geleden werd het plan geopperd, hem over te brengen naar Frankendael. Daartoe is het niet gekomen. Men heeft nu onlangs het Wertheimpark tot een soort van hulp-Hortus gemaakt, door eenige oude boomen te rooien en er eenige betrekkelijk zeldzame te poten. Bovendien doet een stuk van het Hortusplantsoen dienst als kweektuin, voornamelijk tot voortzetting van de experimenten met de teunisbloem, die wijlen Hugo de Vries diende tot uitgangspunt voor zijn

264