Amsterdam, die groote stad

Het Gemeentebestuur bezweek voor de verleiding. De ruil kwam tot stand. Men moge het betreuren, maar de zaak is afgedaan en napleiten kan niet baten.

Amsterdam heeft een gelegenheid gekregen tot schepping van een nieuw stadhuis, dat het zinnebeeld zal moeten zijn van de beteekenis en de waardigheid der 20ste-eeuwsche stad, zooals Jacob van Campens meesterstuk het is geweest van die der 17de-eeuwsche. De bange vraag rijst: zal er in dezen tijd een tweeden Jacob van Campen zijn te vinden — in dezen tijd van vereering van beton, staal en glas, van „zakelijkheid” en van „nieuw bouwen”, van nuchtere, kille constructies en even dor als problematisch utilitarisme? Het is te hopen, dat men er in zal slagen een bouwmeester te vinden, naar wiens schepping men over drie eeuwen met even veel eerbied en bewondering zal kunnen opzien, als wij, na even vele eeuwen, naar het Stadhuis op den Dam. Meer kan hier van deze hachelijke aangelegenheid niet worden gezegd.

Het Stadhuis is nu Paleis geworden. Het zal ouden Amsterdammers, als schrijver dezes, hartzeer hebben gedaan. Maar het pleit is beslecht. Het eenige, dat zij, die het betreuren, dat Amsterdam afstand heeft gedaan van den ouden zetel zijner vroedschap, nog kunnen hopen, is, dat van Rijkswege zorg zal worden gedragen voor snelle en afdoende restauratie, waaraan nu, na jaren van verwaarloozing, veel te langzaam en te zeer brokgsgewijze wordt gewerkt en dat voorts het oude Stadhuis niet zal worden gedoemd tot doodsche verlatenheid, doch dat het een bestemming zal worden gegeven, die het ziel en leven geeft, ook buiten de w einige dagen ⁵s jaars, dat het Hoofd van den Staat er verblijf houdt.

214