Amsterdam, die groote stad

raamd, niet gering geacht. Zij togen met schuit of diligence naar Haarlem en zwierven vaak door de omstreken dier stad, getuige Hildebrands verhaal van den Onaangenamen Mensch in den Haarlemmerhout — zij voeren naar Zaandam en zij brachten het zelfs tot Muiderberg. Getuige het volgende:

In het jaar 1809 verscheen te Amsterdam een boekwerk, getiteld: Wandelingen en kleine reizen door sommige gedeelten van het Vaderland. De schrijver heette H. Potter en was waarschijnlijk predikant. In zijn boek verhaalt hij van een wandeling naar het Gooi. Hij beschrijft zijn tocht door Amsterdam en op den Zuiderzeedijk, langs welken weg hij Muiderbergbereikt. Hetgeen hij daar aanschouwde en beleefde, heeft hij te boek gesteld als volgt: „Nu stapte ik het zoo hartelijk verlangde dorpje binnen, waar, in het aanbevolen logement, mijn eerste werk was, naar een vrij vertrekje om te zien en een goed middagmaal te bestellen, na het genieten van hetwelk ik mijnen vermoeiden leden eenige oogenblikken rust gunde. De toonen van verschillende muziekinstrumenten, gepaard met vrolijk gezang, wekten mij op uit mijn verkwikkelijken slaap. Ik stond op — ging aan het venster; — welk een ontelbare menigte volks! — Welk een deftigheid aan de eene, en welk een tooneel van luidruchtige vrolijkheid aan de andere zijde! — De ruime voorpleinen voor beide de herbergen waren opgevuld met menschen, in groote of kleinere gezelschappen, rondom tafeltjes gezeten, met thee of wijn voorzien, en waar het zoo dapper op een rooken en drinken ging, dat men wel zien kon, dat die twee dingen op dit oogenblik al een zeer voornaam deel van het genot der Muider-bergsche zaligheid uitmaakten. Op een kleinen afstand zag ik eenen danzenden en zingenden rei meisjes, aangevoerd door eenen uit de stad medegebragten muziekant, die zang en dans met zijne viool accompagneerde. Er kwamen nog van tijd tot tijd volgeladene wagens met gezelschap aan, terwijl andere, niet minder volgepropt met voldane vrienden, afreden. Onder het drinken van een verfrisschend kopje thee gaf dit zonderlinge mengelmoes van menschen en bedrijven mij zoowel een verlustigend gezigt, als gelegenheid tot aangename overdenkingen, bijzonder over de wijze van uitspanning, waar de bewoners van groote steden bijzonder hun vermaak in vinden.”

Potter verhaalt nog heel wat nopens hetgeen hij van de Zondagsche Amsterdamsche bezoekers van Muiderberg aanschouwde en een ruimeren kijk geeft op de zeden dier dagen, die blijken niet zoo veel te verschillen van die van onzen tijd. Zoo verhaalt hij, dat zich onder de pretmakende, zingende en dansende meisjes velen bevonden, „sommige netjes en warm

103