Joods huwelijks- en echtscheidingsrecht

ONTBINDING VAN HET HUWELIJK

Hoe kan een gedwongen get toch geldig zijn? Maimonides zegt hierover - zakelijk geparafraseerd:⁴²⁵

"Als iemand krachtens de wet is gedwongen om van zijn vrouw te scheiden maar wil dat niet, dan kan elk Beth Din op elke plaats en op elke tijd hem zweepslagen laten toedienen tot hij zegt; "Ik wil" waarna hij de get schrijft.

En waarom is dit geen 'get onder dwang'? We spreken van dwang als iemand iets moet doen waartoe hij volgens de Tora niet verplicht is. Dus als iemand wordt beheerst door Kwade invloeden en neigingen die hem weg doen gaan van de Tora mag hij gedwongen worden terug te keren naar de Tora, want iedereen wil doen wat de Tora hem opdraagt.... Dus als hij wordt aangevallen door het Kwade en de zweepslagen verzwakken dit Kwade en hij zegt dan "Ik wil het" dan [is het alsof] hij uit vrije wil handelt."

Heden ten dage is deze methode om de man van gedachten te doen veranderen niet meer bruikbaar. In het deel over de agoena zal ik andere methoden bespreken welke in mijn visie even effectief zijn en meer maatschappelijk acceptabel. In Israël is in geval van onredelijke weigerachtigheid door de man gijzeling mogelijk.

De man mag wel voorwaarden verbinden aan de get, maar deze mogen niet zo stringent zijn dat het effect is, dat het de vrouw onmogelijk wordt gemaakt om een volgend huwelijk, naar haar keuze, aan te gaan. Hij mag bij voorbeeld niet als voorwaarde stellen dat zij niet met de heer X mag hertrouwen, of een dusdanige voorwaarde, waardoor de breuk tussen hen niet volledig is. Na de scheiding moet het resjoet van de vrouw volledig uit het resjoet van de man zijn.

Deze voorwaarden moeten niet worden verward met een get onder voorwaarden (get al t'nai).

In vroege rabbijnse literatuur zijn er twee voorbeelden van een get al t'nai:

i. Bij het levïraatshuwelijk. Zoals al eerder gemeld, moest aanvankelijk in geval van een kinderloos huwelijk dat door de dood van de man werd ontbonden de weduwe hertrouwen met diens broer. Om

⁴²⁵ Yad, Hilch. Gitt. 2:20.

155