Henri van de overkant

Toen zag Henri dat te zijner eer het glimmende lege tafelblad was bedekt met een roodgeruit wollen kleedje, daarop stond een ongelooflijk lelijke bontgebloemde porseleinen snorrekop waarin zijn koffie dampte. De opoe had het ook gezien.

‘Nou, nou, Mie, wat schep jij op,’ zei de oude vrouw, ‘’t is maar een weekse dag vandaag!’

‘Als we nou toch een gast hebben,* zei Mietje.

Henri zuchtte en boog zich over zijn koffie. Ze had gelijk, hij kon hier niet voorgoed wonen. Hij was inderdaad maar een gast. Misschien wel een lieve gast. Natuurlijk. Maar een gast. Van de overkant.

Om vier uur liep hij Mark Zadoks tegemoet.

‘Allemachtig,* zei Mark, ‘daar heb je hem. Ik dacht dat je doodziek was, - waarom ben je vandaag niet gekomen?*

‘Ik kon niet,* zei Henri, ‘ik kon doodgewoon niet, ik heb teveel de pest aan dat werk. Ik heb het verdomd. Mijn vader is furieus natuurlijk.*

Mark floot zachtjes.

‘Verdikkeme, dat had je waarachtig ook wel eerder kunnen bedenken, - had je niet je hele familie op stang hoeven te jagen. Wat ga je nou doen?’

‘Schilderen!* zei Henri.

‘Je vader geeft geen geld.’

‘Dan moet ik proberen wat te lenen op mijn moeders erfenis, ik krijg toch al dat geld als ik drieëntwintig ben.*

‘En waar wil je dan schilderen leren?*

‘Weet ik het? Daar heb ik nog niet over gedacht. Ik heb vandaag pas begrepen dat het kan als ik wil.*

Mark Zadoks liep op zijn stevige stappen naast Henri voort, maar bij de brug over de Kloveniersburgwal hield hij halt, steunde zijn ellebogen tegen de ijzeren leuning en keek omhoog naar Henri met een geërgerde frons tussen zijn wenkbrauwen.

‘Je werkt precies tegen de draad in,* zei hij. ‘Had je niet gewoon examen kunnen doen zoals iedereen? Was het nu de moeite waard om over zo’n kleinigheid heibel te maken?*

‘Ja,’ zei Henri, ‘het was de moeite waard.*

‘En als het met dat schilderen nu niets wordt?’

Henri haalde zijn schouders op. ‘Misschien wordt het ook wel niets. Nou, dan zullen we verder zien.’

‘Onzin!’ zei Mark, ‘op jouw manier komt een mens nergens terecht in de wereld.’

Henri nam zijn handen uit zijn zakken, hij keek op Mark neer met

251