Henri van de overkant

hotels haar onpasselijk. *Non merci, - ’t hoeft al niet meer, -ik bedacht alleen dat het prettig moest zijn om paard te rijden in dit mooie weer.’

‘Zullen we vanmiddag samen naar de bloemenmarkt gaan?’ vroeg Henri. ‘Het is woensdag, ik kan ook vanavond wel werken.’

Verrast zag Julie op, haar ogen werden licht. ‘Ja zeker, graag, ik dacht er al niet meer aan. Natuurlijk doen we dat!’ En ze lachte, - het korte verwachtingsvolle lachje, dat ze nu weer lachen kon. Mijnheer Godschalk keek twijfelend naar de vensters. Er waren dit voorjaar bloembakken aangebracht langs de ramen van salon en eetkamer. Eerst had hij geprotesteerd toen Julie het plan opperde, maar slechts kort, het was juist geweest in die enkele dagen van oplevende hoop, toen hij meende dat hij haar ondanks alles nog zou kunnen winnen. Hij had zelf het meest onopvallend smeedijzeren hekwerk uitgezocht, nu was het geplaatst en wachtten de vensterbanken op hun zomerse versiering.

‘Och ja, jullie moesten die bloemen toch maar kopen,’ zei hij. ‘Maar neem vooral niets opzichtigs. Je mag wel een paar tientjes besteden, Julie.’

‘Quelle magnanimité!’ zei Julie. Hij hoorde haar minachting.

Zij liepen langzaam de kleurige vierkanten te bekijken. Geraniums waren er nog niet maar wel heliotroop en margrieten. De begonia’s en fuchsia’s, reseda’s en grasanjers stonden op lange rijen potten te bloeien en te geuren langs de hele Singelgracht. Zware bloe-menschuiten rustten op het gladde water waarin de vele bonte kleuren weerspiegelden.

Julie had haar voile teruggeslagen, ze boog zich over de bloemen. *Wat zullen we nemen,’ vroeg ze.

‘Begonia’s?’ zei Henri, eigemijk tegen zijn zin. ‘Pa zal wel iets willen hebben dat niet te veel afsteekt tegen de baksteen. Het is misschien ook wel decoratiever als u een enkele streep kleur neemt.’ ‘Nonsense!’ Julie had weer het lichte, zorgeloze air waarmee ze de laatste tijd naast hem ging. Alsof ze een jong meisje was, dat zich werkelijk nog niets behoefde aan te trekken van wat komen kon. Henri moest haar dan wel luchtig Juliette noemen, hij hoorde zelf dat hij niet ‘tante’ zeggen kon.

‘Nonsense!’ herhaalde Julie. ‘We nemen van alles wat. De heliotroop en de reseda’s voor de geur, - die moeten ertussen, - en de margrieten en violieren voor de kleur.’

‘En de muurbloemen voor de kleur én de geur!’ riep Henri. Hij was plotseling meegesleept. Hij kon zich niet herinneren dat thuis iets anders dan afgesneden bloemen hadden gestaan, maar dit

225