Henri van de overkant

lijk bezoek ontving ze haast niet meer, - men wist het nu wel, -met de mooie mevrouw Godschalk was niets te beginnen. Haar koele reserve werd algemeen gevoeld als minachting, — de eerst zo opdringerige cavaliers hadden zich teruggetrokken.

Zo aanvaardde hij tenslotte dit nieuwe aspect van Julie’s wezen, zonder dat hij iets begreep. Het enige wat hij wel begrijpen moest, was het feit, dat in hun onderlinge verhouding geen verandering was gekomen ondanks haar herboren levensdrang. Het korte ogenblik dat hij had gehoopt op een omkeer en zelfs nog eenmaal schuchter een nieuw ritme had toegelaten in zichzelve, was alweer voorbij. Ze was even onbereikbaar gebleven, niets van de verandering zou hemzelf ten goede komen.

Het zwarte misnoegen legde zich sindsdien nog dieper over hem heen.

De lente was opengegaan en rijp geworden, nu scheen de hoge meizon op geheel ontplooide iepeblaren. Julie stond voor het open venster, - onder de wind van het stromende voorjaar dwarrelden de knopschubben uit de boomkruinen, de vlokkenregen dreef nutteloos weg naar een grachthoek.

‘Ik zou wel willen paardrijden.’

Maurice Godschalk keek verschrikt op. ‘Dat kan niet!’ weerde hij af. Hij wist wel dat er werd gereden in Amsterdam, ergens bij het Vondelpark moest een manege zijn. Maar een getrouwde vrouw die paardreed, en zonder haar man! zijn hele, op het welvoeglijke gerichte wezen, kwam in opstand.

‘Pourquoi pas?’ vroeg Julie. ‘Als ik had gewild, vroeger in Parijs, had ik kunnen rijden, - er was daar iemand die een renstal had...’ ‘Maar je wilde immers niet, - wat klets je toch!’ zei mijnheer Godschalk. Hij werd nog altijd ruw als ze hem herinnerde aan de tijd toen ze meesteres was geweest over haar lot, ze deed het dan ook zelden.

‘Waarom gaat u niet fietsen?’ vroeg Henri. Hij had zelf in ’t geheel geen behoefte meer om op zo’n stalen ding te klimmen, maar hij zocht naar een compromis dat het gesprek in harmonie kon oplossen.

‘Vind jij daar dan iets aan?’ vroeg Julie. ‘Och neen,’ zei Henri, ‘maar u hebt het nog niet geprobeerd.’

‘Ga een paar dagen naar Scheveningen,’ raadde mijnheer Godschalk. ‘Orange is al open. Dan kom ik het weekend naar je toe.’ ‘Non merci!’ zei Julie. Ze had een felle af keer van deze weekends met Maurice Godschalk. Behalve haar eigen reacties maakte ook de aanblik van de vele zichtbaar erotisch geprikkelde paren in de

224